Sevgili hanımlar günaydın. Doğum hikayemi paylaşıp paylaşmama konusunda çok kararsız kaldım. Hamileliğimi 5 haftalıkken öğrendim, o zamandan beri burdayım. Artık bebişim yanımda, doğum hikayemle veda etmenin doğru olacağını düşündüm.
17.12.2023 pazar günü sabah 8.30’da ıslaklıkla uyandım. O uyku hali ve tecrübesizlikle ve miktarın çok aşırı olmamasından suyum mu geldi ne oldu anlayamadım çamaşırımı değiştirip biraz daha bekledim baktım tekrar geldi. Eşimi uyandırdım, duşa girdim. Ne yapsak suyum mu acaba sancım da yok falan diye düşünürken hastaneye doğru yola çıktık. Hastaneye gittiğimizde saat 10.00’dı. Nöbetçi doktor kontrol etti suyum bitmemiş ama azalmış, yatışımı yaptı. Yatışla beraber sancılarımı da hissetmeye başladım. Nst’de de sancılarım çıkıyordu.Ama ilk muayenede hiç açılmam yoktu. Sonra saat 12.00-13.00 gibi sancılarım artmaya başladı, 15 dkda bire düştü. Nst’de de çok yüksekti. Ebe ve hemşireler sürekli kendi sancıların çok iyi müdahaleye gerek kalmayacak diye beni motive ettiler. Açılmam 3 cm oldu. Plates topuyla egzersiz ve yürüyüşle sancılarımı karşılamaya çalıştım. Burdan sonrası için şunu belirtmek istiyorum, benim doğum hikayemin seyri tamamen benim bünyemle ilgili. Daha önce de ameliyatlar oldum o zaman da normalden çok ağrılı ve uzun sürdü ameliyat süreçlerim. O yüzden lütfen anlatacağım hali sizi olumsuz etkilemesin, çünkü dediğim gibi bu benimle alakalı tamamen. Evet sonra saat başı muayene ettiler ancak açılmam hiç ilerlemedi, 3 cmde kaldı. Ama sancılarım çok iyi olduğu için ve ilk etapta normal doğum tercih ettiğim için ebe ve hemşireler hep beni yüreklendirmeye çalıştılar. Ama maalesef artık sancılarımı karşılayamayacak duruma geldim. Yani sancılarım arası neredeyse dakika başı gibi bir süreye düştü. Nst’de de aynı şekilde 100’ün üstünde ve dakika başı. Nefeslenmeye bile zamanım kalmıyordu. Doktorum henüz gelmemişti pazar olduğu için durumumdan haberdar ediliyordu. Buraları uzun uzun anlatmayayım, bünye olarak artık takatim kalmayınca ve en önemlisi saatlerdir açılmam 3 cmde kalınca ebeler doktoruma haber verdiler. Ben de güç bela sezaryen istediğimi söyleyebildim. Ve ameliyathanede sorduklarında da genel anestezi istedim. Bunun sebebini bilmiyorum, sanırım o anki psikolojiyle komple bayılmak istedim. Doktorumu bile ameliyathanede hayal meyal hatırlıyorum. Anestezi doktorunun epidural teklif ettiğini hatırlıyorum. Ama dediğim gibi çok güçsüz kaldığım için onlara cevap verecek durumum olmadı. Neyse ki sonrasında ameliyatım güzel geçti, bebeğim de sağlıkla doğdu. Ameliyat sonrası beklediğimden çok daha iyiydi. Kendime hemen gelemedim tabii ama hemen bebeğimi sordum. Odamda beni bekliyordu onu gördüm. Hemen kucağıma alamadım ama yanıma verdiler hemen. Çok çok güzeldi. 4 saat sonra hemşireler gelip beni yürüttü. İlk ayağa kalkışta çok da zorlanmadım. Sonra odanın içinde belli aralıklarla yürüyüş yaptım. Ağrım fazla olmadı, sürekli ağrı kesici yaptılar zaten. Dikişler yüzünden yatış kalkış biraz zor oldu o kadar. Ameliyat sonrası 4. günde tamamen toparlandım diyebilirim. Sadece dün kendi kontrolümde rahim ağzım kapandığı için rahim içerisinde kan birikmiş, doktorum müdaheleyle rahmimi temizledi. Bu da tamamen ekstrem bir durum. Zaten ağrılı bir işlem de değildi. Şimdi gayet iyiyim. Bebeğime bakıyorum. ❤️ Benim doğum şekliyle ilgili bir takıntım hiçbir zaman yoktu, ne gerekiyorsa o olsun diyordum hep. Şimdi hayırlısı böyleymiş diyorum… Doğumu yaklaşan, bebek bekleyen, bebek isteyen herkesin Allah yardımcısı olsun. En kalbi duygularımla her şeyin gönlünüzce olmasını diliyorum. 🫶