Bende hiç evin yolunu bulamıyorum. 36. Haftada işyerinden doğum iznine ayrıldım. Sabah 7:30 da eşim işte olması gerekiyor. Onu işe bırakıyorum. Büyük kızı anneannesine götürüyorum okulu orada, küçük kızı anaokuluna götürüyorum. Anneme dönüyorum. Kahvaltı kahve derken 12 de kızı anaokulundan alıyorum. Yemek yiyor biraz oturuyoruz. 3 te büyük kız okuldan geliyor. Yemek yemesi vs derken annemden çıkıp evimize yola çıkıyoruz. Fırına uğra markete uğra derken saat oluyor 4 sonra eve gel yemek yap, eşim 17:45 te eve geliyor yemek ye, mutfak topla, çaydı, ödevdi derken koltukta uyuyakalıyorum. Evde iş yapamıyorum. Doğum yaklaştı çok iş var. Salon perdelerini yıkadım. Bir gün birini ütüledim. Diğer gün birini, ağrım çok oluyor ayakta olunca, ev işi yapamıyorum, yardım edende yok. İşyerinde dinleniyormuşum ben onu anladım.