Herkese merhaba ☀️ Kimse de kötü etki bırakmak istemem ama hikayemi de tüm gerçekliği ile paylaşmak istiyorum.. Ben hamileliğimin başından biri normal doğum düşünüyordum sevgili anneler. 37 de çatı muayenesinde doktor çatımın çok güzel olduğunu çok iyi doğurabileceğimi söyledi, çok mutlu olmuştum. Ama içimde bir yerlerde hep “bir şeyler ters gidebilir, şartları zorlama” şarkısı çalışıyordu…Neyse..
Salı günü39+1 de (12 Aralık) doktor kontrolum vardı arkadaşlar. Önce nst ye girdim. Nst de biraz yüksek sancı çıktı. Ama ben çok hafif bir regl sancısı dışında hiçbir şey hissetmiyordum. O da düzenli değil ve bulunduğum pozisyonu değiştirince hemen geçen bir ağrı. Doktorum nstyi görünce sancın çıkmış perşembe gel seni doğurtayım dedi. Tamam dedim. Gel bir de ultrasona bakalım dedi. “Her şey yolunda ama bebek iri, perşembeyi bekleme yarın gel” diyince ben çok panik oldum. Sonuçta iyice kilo alırsa normal doğum ihtimalim düşecekti. Bunu göze almak istemedim. Ne sancım ne ağrım ne kanamam hiçbir şeyim yokken sabah 9 da hastaneye gittim. Açıklığıma baktılar 1 cm çıktı. Suni verilmeye başladı. Ben ağrıyı başta böyle gıdıklayan asla rahatsız etmeyen bir ağrı olarak hissetmeye başladım. Ben sancıları Sürekli hareket halinde karşıladım.. merdiven, pilates topu, squat.. hiç yatmadım. Buna rağmen saat 12 gibi bakıldı açılma 1 cm. Olsun dedim. Devam zaten sancı beni rahatsız etmiyordu. Sancının nst deki dozu bayağı yüksek görünüyordu ama ben yine şiddetli bir şey hissetmedim. Doktorum saat 15 e kadar bekleyelim dedi. Bekledik ve bir gıdım bile ilerleme olmadı. Açıklık yine 1 cm. Ben olmayacağını anladım. Diretirsem sabaha kadar sürünecektim ve sonucu da yine meçhul. Doktora dedim olmuyorsa zorlamayalım. Ama moral olarak bitmiştim aşırı üzgündüm… Ameliyat sırasında bir ağrı sızı yok ama aşırı daraltıcı, beklemek, yanık kokusu ve ani mide bulantısı.. kötüydü. Ameliyat başladı ve 5 dakika sonra 15:40 ta bebeğimin ağlamasını duydum. Her şey biranda değişti gibi oldu. Ben artık çizginin diğer tarafına geçmiştim yeni hayatımın zili çalmıştı…
Ameliyat devam ederken bebeğimi giyindirip bana tekrar gösterdiler. Hayatımda tarifini yapamayacağım tek duygu bu olabilir..
Sezaryen ağrılarına gelince ilk gün inanılmaz zordu.. tarif etmek istemiyorum, herkes farklı etkileniyor elbette.
Bugün 4. Gün ve çok şükür beneğimin bezini kendim değiştirip çoğu şeyini kendim yapabilecek kadar iyileştim. Kaplumbağa hızıyla tabi ama çok şükür.. Bebeğimin sağlıklı olması her şeye bedel. Rabbim hepinize kolaylıklar versin.🌸💜🌸💜🌸