emrekedi
6 haftalık hamileyken kaynana denen illetle kavga ettim. Olaylar karıştı, eşim benden boşanmak istedi. Üstelik bebeğimiz planlıydı.4 yıldır evliydik vs. Annesi de bana boşanacaksın oğlumdan o çocuğun aldıracaksın diye tehdit etti. Öyle bi çıkmazdaydım. Beni istemeyenleri ben hiç istemem lanet olsun deyip aldırmaya kalktım çocuğu. Yani kürtaj randevusu almıştım ağlaya ağlaya. Çünkü tek başına çocuk büyütmek doğurmak falan bunlara gücüm yoktu.
Kürtaj için eşin de imzası gerekiyor. Eşim randevu günü imzaya gelmedi.. araya aile büyükleri falan girdi biz bir şekilde aynı çatıda tekrar yaşamaya başladık. Terapiye gittik ama psikolog daha çok tek tek aldı seanslara bizi. Evlilik anlamında değil ama çoğu problemin eşimden kaynaklandığını psikoloğum da anladı zaten.
Çok kötü zamanlardan geçtim. Şimdi 30 haftalık oldum. Eşimle aramız iyi. Ama eski güven ortamı benim için kalmadı açıkçası. Eskisi gibi davranıyorum, çaktırmıyorum ama içim soğumuş değil..Tek derdim çocuğa iyi bir yuva sağlayabilmek.
Ama o kürtaj randevusunu aldığım gün var ya hani. Vazgeçiş kararı almak, işte o aklıma geldikçe çıldıracak gibi oluyorum. Şu an içimde tekmeler atan, kıyafetler aldığım ,alışveriş yaptığım, ayrıntılı ultrasonda bize gülümseyen bebeğimin katili olacaktık el birliği ile.. hatta kürtaj randevusundan iki gün önce kusmuştum. Kustuktan sonra “oh iki gün sonra kurtulcam senden de, bu kusmalardan da” demiştim bebeğime. Bak yazıyorum bunları ama hala ağlıyorum. Öyle kötü hissettiriyor bu durum bana.
Şunu yapın ya da yapmayım asla diyemem ama boşanmaya ve kürtaja giden yolun sizde travması çok ama çok ağır olacaktır diye tahmin ediyorum.
Baksanıza benim bebeğimden vazgeçme düşüncesi bile travma yaratmış bende