_Sedaa_ korkunu kaygını çok iyi anlıyorum. Beş sene önce aynı durumu bende yaşadım hatta görece biraz daha zorunu.. Eşimin görevi sebebiyle Kahramanmaraş’ta yaşıyorduk; annem onkoloji hastası doğumuma son bir ay kala hastanedeydi kız kardeşim teyzem ona bakıyorlardı ve ben İstanbuldan dönmek zorunda kaldım, doktor izinleri falan filan uçağa zarzor bindim herşey normal gözükürken strestenmi basınç mı bilmiyorum doğum pozisyonunda olan bebeğim ters döndü ayaklarıyla kanala girmeye başlamış mecburi sezeryan olmama karar verildi, biz eşimle Maraş’ta oturuyorduk ama doktorum Antepteydi. O kadar çok kar yağmıştıki anlamam Ocak ayı çok soğuk kar tipi … arabamız çok lüks bişi değildi.. hiç bir olumsuzluğa takılmadık aa kar yağmış oğlumuz bembeyaz bir dünyaya geliyor, aa kimsemiz yok olsun eşimde görevde olabilirdi aslında biz o bir kaç günü tamamen polyanacılık oynayarak geçirdik. Doğumum harika geçti, kendimi çabuk topladım insanın nazlanacak kimsesi olmayınca daha çabuk güçleniyor:) ama eşimden Allah razı olsun 3 4 kişinin yapacağı işi yaptı manevi desteğini hiç söylemiyorum☺️ Doğumdan sonraki gün taburcu oldum şehirler arası yol etkiliyor kasislerde falan arabayı durdurup geçti eşim onun dışında 1.5 saatlik yolu 3 saatte geldik ama size yemin ederim hiç biri kaygı ve korku duyduğunuz kadar değil yaşadıklarınız geçiyor, yaşamadığınız şeyler hakkında da korku ve kaygı duymayın hep olumlayalım herşey umduğunuzdan da güzel olsun inşallah💫💫