Merhaba kızlar . Bir gün bende buraya doğum hikayemi yazacağımı hiç düşünmezdim. Ama içimden geldi yazmak istedim. Çok mutlu sıkıntısız bir hamilelik süreci geçirdim. Sadece ilk üç ay inanilmaz mide bulantım olmuştu sonrasında her bakımdan cok rahattım. Hamileliğimin 6. Ayında malesef annemin kansere yakalandığını öğrendim. Sonraki 3 ay benim için stres ve üzüntü doluydu. Özellikle kabullenme sürecimde. Normal doğum hiç bir şekilde istemiyordum . Çünkü saçma sapan hikayeleri etkilenmem diyerek dinlemiştim ve istemsizce etkilenmişim. Doktorumla günü belirledik. Bizi 2 gün öncesinde anestezi kan alma son nst vs işlemleri için hastaneye çağırdılar. O gün nst de sancım çıktı. Doktorum 2 kere pik yapmış sonra uyumuş dedi. Hastane işlerimiz bitince yan taraftaki avmde bir seyler yiyelim dedik. Yemek yedik sonra dolaşalım derken sol tarafıma inanilmaz bir ağrı girdi resmen yürüyemiyordum. O an basiretim bağlandj sanırım yan tarafta hastane ama ben gezmeye devam ediyorum geçer geçer diye neyse o sancı bi 15 dakika sürdü. Sonra eve geçtik 4-5 saat uyumuşum hastanede çok yorulduğum icin. Karnımda da gıcık bi regl ağrısı var. Uyuşuk. Uykudan kalktım wc gittim . İçimden de ben normal doğumu bekleseydim kesin bugün yarın doğururdum diye geçirdim :) wc gittigimde nişan geldigini gördüm çok açık pembe bi kan. Hemen doktoruma yazdım doğumhaneye gidip nst girmemi söledi. Hemen duş aldım hazırlanıp cıktık. Arabada sancılanmaya başladkm ablam dakika saymamı söyledi 6 dakikada bir sancı giriyordu. Biz eşimle güle oynaya gittik hastaneye salaklaştık resmen sezeryana 2 gün var ya bugün doğurtmaz diye düşünüyoruz 😀Hemen nst girdim ebe seni doktor bırakmaz bugün çok ciddi sancıların var nasıl duruyorsun böyle dedi. Annemde bir yandan beni görüntülü arıyor uzakta panik olmasin diye açamıyordum. Ben ara ara hissediyordum o sancıları bebek kanala girmediğinden o kadar şiddetli hissetmiyormuşum. Sonra çatala aldı beni açıklığım çok azdı. Doktorda hazırlayın dedi. Saat akşam 23:00 gibi sezeryane girdim. Makyajımı falan da yaptım bu arada😀Apar topar olduğu icin malesef sezeryane girerken ailemizden kimse yetişememişti. Eşim ve hastanenin dibinde oturan çift dostlarımız vardı. Ben yine kızıma kavuşma heyecanıyla hüle oynaya girdim ameliyata. Spinal oldum asla acıtmıyor sakın korkmayın 4 dakika içinde de bebeğimi çıkarttılar o ağlıyor ben ağlıyorum. Hayatımın en güzel anıydı. Yanağıma koydular sustu. O anı unutamıyorum. Sonrasında ameliyat bitti bi çıktım herkes gelmiş, mutlu. İlk saatler gerçekten çok yanma hissi oldu karnınıza bastırıyorlar vs ama cidden ertesi güne ağrı kesicilerle dayanılmayacak bir durum olmuyor. Allahım her şeyi nasıl güzel uygun planlıyor. Annem şehir dışında tedavi olduğu için ve uzak olduğu icin malesef hamileliğimin 6. Ayından itibaren onu göremedim. Doğumuma gelemedi. Eğer planladığımız güne gelmiş olsaydı bebeğim annemin yokluğunu cok hissedecektim çok ağlayacaktım kesin doğuma girmeden vs. Herkeste çok daha farklı hüzünlğ bi hava olacaktı. Annem uzakta yanımda olmadığı icin cok üzülecekti. Bu sekilde hic bisey anlamadik o anın heyecanı ve güzelliğyle. Anneme de heyecanlanmasın diye bebek doğduktan sonra haber verdik. Simdi bebeğim 9 aylık annem de iyileşmiş bir şekilde yazıyorum bu satırları. Allah annelerimizi başımızdan elsik etmesin🩷 Uzun oldu hakkınızı helal edin