Merhabalar ben yaşadım siz yaşamayın dikkatli olun diye hikayemi yazmak istedim. 34. Haftada aniden doktorumun yaşadığım şehirden gittiğini öğrendim maalesef.Benim birde kistim vardı doktorum alabileceğini söylemişti o gidince alanında iyi bir doktor arayışına girdim 3 tane farklı doktora gittim bir hafta içinde.Çok fazla ağrılarım vardı sırtımda ve göğsümün altında geceleri asla uyuyamıyordum ağlıyordum bir dakika acısı geçmiyordu. Doktora söyledim normal dedi bebek baskı yapıyordur dedi. Yeni doğum yapmış arkadaşlarım hepsi normal dedi. Ama ben nasıl ağlıyorum daha en az bir ay nasıl bu ağrılara katlanıcam bebek bu kadar baskıyla acıtıyosa doğum sancısı nasıldır diye korkuyorum. Böyle bi beş altı gün geçti parolla falan idare etmeye çalıştım normalmiş diye ama parol hiç işe yaramıyo. Daha sonra bir akşam kayınvalidemdeyken ağrıdan duramayınca doktora gitmeye karar verdik saat gece 11 ben hala daha yok gerek yok geçti gibi sanki parol işe yaradı falan diyorum. Kendimi canım çok kıymetli abartıyorum gibi hissediyorum onun için gitmek istemedim yinede gittik eşim annem kayınvalidem.Tansiyonymu ölçütler normal çıktı.Zaten tansiyonum doktor kontrollerinde hep normal çıktığı için hiç şüphelenmedik. Biraz sonra ölünce yüksek çıktı hep oynuyormuş tansiyonum. İdrarıma baktılar sonr a gebelik zehirlenmesi dediler acilen doktorumu çağırdılar. Sonra doktor bizi odasına çağırdı içeri girerken yanındaki hemşireye kötü çok kötü dediğini duydum benim sonuçlarıma bakarken. Sonra doktor gebelik zehirlenmesinin son evresindesin dedi. Acilen bebeği almamız gerek dedi.Beyaz kan lazımmış trombosit değerim öyle düşmüş ki ameliyatta kan kaybından ölebilirmişim. Kanım pıhtılalmıyormuş yani. Ama küçük bir şehirde yaşıyorum beyaz kan yokmuş çevre illere sordular ama cevap geç gelirmiş. Bekleyecek vaktim yokmuş. Doktor kabul ederseniz ameliyata alalım ama çok riskli dedi. Hemşire damar yolu açarken kanım öyle bi fışkırdı ki yatak hep kan oldu pıhtılaşmadığı için. O şekilde ameliyat çok korkunç olurdu. Neyse sonra ablam görümcem falan geldi yeğenlerim canlarım benim içimden onlarla vedalaştım ölcem sanıyorum. Bi yandan da artık ağrılarım olmayacak diye seviniyorum.Sonra kan bulundu dediler hemen Konya’ya sevk ettiler. Normalde kolay kolay bulunmazmış dediler şansıma 1 saat içinde bulundu ambulansla gittik.Önce alttan muayene falan ettiler sonra şartlar iyileşince ki sabah kadar sürdü sabah 8 buçukta ameliyata aldılar tamamen bayılttılar. Kendime geldiğimde karnımda bi boşluk hissettim çok korktum hala anestezi etkisiyle zar zor bebeğim iyi mi diye sordum hemşireler iyi deyince dünyalar benim oldu.1 gün yoğun bakımda kaldım eşim yanıma ziyarete geldiğinde söyledi bebeğimiz küveze bile girmemiş o kadar sevindim ki 35+5 hafta 2 kilo 370 gram doğdu bebeğim. Şimdi nerdeyse üç aylık çok şükür atlattık ve şuan uyandı daha fazla yazamayacağım