Biz 34+1 olduk bugün çok şükür. Ama kızlar ben hiç iyi değilim. Tek destek gördüğüm ve anlaşıldığım yer burası oluyor bazen.. 29. Haftamda hafif de olsa yükselmeye başlayan tansiyonlarımla gebelik zehirlenmesi korkusu psikolojimi alt üst etti. Haftalardır ciddi anlamda panik atak, kaygı ve depresyon yaşıyorum. Her hafta hastanede takipler, tahliller.. Maalesef kaygı tansiyon ve nst’mi de etkilediği için sürekli takibe alınıp düzelince gönderiliyorum kötü bir döngüde gibiyim.. Çok şükür ki kötü bir ilerleme olmadı bu haftaya kadar ama olacak mı korkusu beni mahvetti. Yaşam enerjim kalmadı. Öyle üzülüyorum ve korkuyorum ki bebeğim benden olumsuz etkilenecek diye.. Elimden gelen her şeyi yapıyorum ama maalesef başaramıyorum kaygımın bittiği an depresyonum başlıyor. Elim kalkmıyor zar zor yemek yiyorum. Bebeğim için ayakta kalmaya çalışıyorum. Her seferinde o tahlil sonuçlarını beklemek, o kaygı öyle zor ki. Doğuma kadar ya da doğumda bize bir şey olacak mı korkusu… Yaşayanlar ne hissettiğimi çok iyi anlayacaklardır bu duyguyu ne anne-baba anlıyor ne eşler.. Sürekli vücudumu kontrol ediyorum, vücudumda veya tahlillerde en ufak bir değişiklik tüm günümü bitiriyor.. Keşke hiç bilmeseydim, haberim olmasaydı diyorum bir şeyden, her şeyden habersiz mutlu bir şekilde devam ederdim ben de. 30. Haftaya kadar öyleydi.. Lütfen bana dua edin. Sizlerin de sıkıntıları varsa gönlünüzden geçenin gerçekleşmesini ve sıkıntılarınızın bitmesini dilerim..❤️