Selam kızlar. 31 ekimde kızıma kavuştum şükür 💘 doğumdan aşırı aşırı korkan ve sedyeye bindiğinden itibaren ağlamaya başlayan biri olarak yazıyorum. Korkmayın çünkü her şey çok kolay oluyor. Ailemden ayrılıp ameliyathaneye girdiğim anda ağlamam durdu çünkü doktorundan tutun temizlik personeline kadar herkes mükemmel pozitif enerjiliydi. Öncelikle bekleme odasına alındım ve ikinci damar yolum açıldı. Sonrasında serum takıldı doktorum yanıma geldi beni rahatlattı. Daha sonra ameliyathaneye alındım ilk olarak anestezi uzmanı iğneyi yaptı ama bende iğne üçüncüde tuttu. Belkide ben kastım kendimi o yüzdendir ama asla acımıyor önyargılı olmayın. Sonra bacağımı kaldırmamı söylediler çok az kaldırdım. Doktor silmeye başladığını söyledi o sırada zaten uyuşuyorsunuz. Sonda takıldı. Hiç bişe anlamadım. Anestezi uzmanı elimi bir an olsun bırakmadı ve bana aşama aşama hangi işlemde olduğunu söyledi. Bebeğin çıkması max 5 dk sürdü. Bebek çıkmadan önce bi mide bulantısı yaşadım. İğne yaptılar geçti. Bebeğimi görünce dayanamadım ve ağladım çünkü o an ben yeniden doğmuş gibiydim. Temizleyip yanağıma değdirdiler. Sonrasında aslında asıl işlem başlamış 😁 dikme baya uzun sürdü. Ama hiçbir şey anlamıyosunuz zaten iki parmağınızı açın kapatın hissedilen şey ondan ibaret. Ameliyat bitti bekleme odasına alındım. Kızım beni bekliyordu. 15 dk kadar orada kaldık. Sonra odamıza çıkarıldık. Ben devlet hastanesinde doğum yaptım ama eminimki birçok özel hastaneden daha konforlu ve özenliydi. Korkmayın mucizeniz her şeye değiyor 🩷 biraz uzun oldu ama hissettiğim her şeyi yazmak istedim 🫠