52801 ilk doğumumda normalden sezeryane döndüm 10 saat sanci ve tam açılmanin üstüne. Esim sanci çekerken benimle gözyaşı döktü duygumu paylaştı. Pandemiydi girmesi zaten yasaktı. Ama ameliyathaneye girdiğimde şunu net bir şekilde hissettimi hatırlıyorum; çok korkmus, çok yorgun ve yalnız. Bana güç vermeye çalışan doktor ve hemşireler yerine, eşimin elimi tutmasını, korkumu giderip çocuğumu daha güler yüzlü karsilamasini isterdim. O dayananamam diye bu hamileligimde yine girmek istemedini söyledi, duygumu paylaştım, bebeğimizi birlikte karsilayalim aylarca sesini duyduğu annesiyle karşılaşması daha olumlu olmasını istedigimi, varlığının bana iyi geleceğini söyledim. Bu dogum işini o kadar önemseyen bir adam ki, yaratanin varlığına inancının daha da arttığını bunu başka şekilde başka duyguyla açıklamanın mümkün olmadığıni söyleyip her seferinde tebrik ve takdir etmiştir. Cinsellik konusuna gelince… Gerçekten umrumda degil, o sorunu cozumleyebilecek bir ilişkimiz olduğuna inanıyorum. He öyle bir sıkıntı içindeyken aklına cinsellik geliyorsa, ben soğurum zaten ima ettiği anda