Yumurtlama dönemini değerlendirmedik. Hem çok üzgün hem de çok sinirliyim. Bir sürü duyguyu aynı anda yaşıyorum. Korku, kızgınlık, üzüntü… Her şeyi boşveresim var artık. Eşim de beni suçluyor. Ben çok kafaya takıyormuşum, moralim bozuluyor suratsız takılıyormuşum. Kimse beni anlamıyor. Etrafımdaki insanlar sinir bozucu şekilde konuşuyor. Herkesten ve kendimden nefret ediyorum. Her şeyi de silip gidesim var. Bir yanım o kadar umursamaz davranmak isterken diğer yanım ısrarla, takıntılı bir manyak şeklinde çare arıyor. Kafama takmamak için spora başladım. Yine gün sonunda hatta her an düşünceler beynimi kemiriyorken buluyorum kendimi. Eşim sürekli “neden bu kadar düşüncelisin, ne düşünüyorsun” diye sorup duruyor. Belli etmemeye çalışıyorum ama yapamıyorum. Derdim ne bilmiyorum.