Selamün aleyküm dostlar biraz duygusal birpost olacak sanırım şimdiden derdimle dertlenen okuyan herkese teşekkür ederim. 6 Şubat depremini Malatya’da yaşadım. Olayın dehşeti korkusunu anlatmaya gerek yok evimden yalın ayak buz gibi karlı havaya kaçtık arkama bile bakmadan. Evim çok güzeldi 3 aylık evliydim. Eşimle bebek düşünüyorduk ve odasını falan ayarlamıştık hani nasip olursa şöyle yaparız diye. Epeyce büyük güzel bir evdi. Ama o gün son kez çıktım o evden ve bir daha o sokağa bile adımımı atmadım cesaret edemedim. Deprem olduktan sonra tam da deprem günü adet olacaktım ama korktuğum için adetim gecikti sandım. Meğersem minik mucizeme hamileymişim😭😭 hiç böyle hayal etmemiştik. Hamileliğimi öğrendiğimde çadırdaydım ve eşimde bende yaşadığımız korkunun dehşetinden kaynaklı hem sevinemedik çok endişelendik hemde psikolojimiz bozulduğu için evliliğimiz bitme aşmasına gelmişti. Konuşmuyorduk depremden sonra birbirimizi görmez olduk. Kayınvalidemlerle aynı çadırda 7 kişi aylarca kar kış kıyamet demeden kaldık. Güzel yuvam hayallerim hepsi gitmişti. Eşim zaten beni görmüyordu tek başıma hamileliğimi in zorluklarıyla o çadırda mücadele verdim. Aklınıza gelebilecek hamilelikte kusma baygınlık kanama kramplar yürüyememe kabızlık enfeksiyon vs herşeyi herşeyi yaşadım. Elhamdülillah Rabbime ki evladım ile imtihan olmadım. Aradan aylar geçti kocaman evden 1+1 bir eve geçtik elhamdülillah. İnanın ilk başta beni öldürseler memnun kalamayacağım şeylerden şuan şükür ile bahsediyorsam bilin ki deprem bizden çok şey aldı. Annemlerin evinin yıkılması babamın yaralanması vs hepsi o kadar ağır bir süreçti ki gerçekten hiç geçmeyeceğini sandım. Sonra biz evimize yeni yuvamıza girdik hala eşimle sıkıntılıydık ve ben ailemden başka bir şehirde olduğumdan kendimi epey bi kötü kimsesiz hissediyordum. Artık ne dualar ettim kaç gece seccadede göz yaşı döktüm bilinmez ama elhamdülillah Rabbim sesimi duydu eşim düzeldi kendine geldi beni karnımdaki meleği gördü. Şuan da da bebeğimizi bekliyoruz belki kocaman bir evimiz yok evladımıza canı gönülden ne kıyafet aldım ne başka bişey ama hevesim de yok Allah ailelerimizden razı olsun maddi manevi yanımızda oldular. Şuan 40+5 olduk bebeğim gelmediği için bu kez sanki psikolojik olarak tükendim gibi ama yinede isyan etmiyorum onu o depremde benden almayan Rabbim vereceği günü de elbette en iyi bilendir. Buraya kadar okuduysanız diyeceğim odur ki inanın hayatta olmaz dediğiniz asla dediğin herşeyle gün geliyor imtihan oluyorsunuz canınız yana yana zerrelerinizde o acıyı hissedene kadar belki de imtihanınız bitmiyor. Ancak hayat kısa tutunacak ve şükredecek çok şeyimiz var nefes almak gibi sevmek sevilmek gibi başınızı koyacağınız bir yastık bulabilmek gibi.. özellikle bugün sağlıklıysanız oturun binlerce kez şükredin. Allah kimseye bir daha bu kadar büyük bir imtihan vermesin. Özellikle hamilelerin duasına çok inanırım birbirimize dua edelim. Doğum yapacak olanlara yeni hamilelere eşiyle imtihan olanlara.. Allah her birimizin içindeki çığlıkları duysun neye ihtiyacımız varsa en hayırlı ve en kolay şekilde nasip etsin inşallah. Çok uzun oldu ama olsun bi nebze de olsa rahatladım yazarken😊😇