Eveettttt bu duyguları yazmak için sabırsızlıkla bekledim veee şimdi sıra bendeeee 🥰
10.10.2023 saat:2,30 da kızım Efnan Ada’mı kucağıma aldım . Aslında 12 ekimde gün vermişti doktorum ama bebeğimin hareketlerinde yavaşlama görünce riske atmayalım 2 gün önce alalım dediler . Yani 38+1 de sezeryan ile doğumumuz gerçekleşti . Ben canı tatlı mı tatlı bir anneyim. O kadar çok ağladım ve o kadar çok titredim ki . Burada her ne kadar pozitif hikayeleri de okusam . Acaba benimki böyle olurmu endişesi stresi vardı hep üzerimde . Ama inanın herşey çok kolay ve mükemmel ilerledi .
Hastaneye yatışım gerçekleşti . Uyuşturulmadan sonta takıldı , bu biraz acılı oldu ve sanki hep çıkacak gibi bir his vardı . Direk ameliyata alındım . Aşırı ağlıyorum ve titriyorum . Ameliyathanedeki herkese minnettarım çünkü çok ilgilendir . Sakinleştim . Belimden iğne yapıldı ve inanın hiç ağrıtmadı . Daha sonra hızlı bir şekilde yatırdılar ellerimi bağladılar ilaçlar , cihazlar takıldı . Kendimi hiç hissetmiyordum . Yaklaşık 5,6 dk içerisinde tepede kızımı gördüm çok minik. Kızım doğunca rahatladım . Ben hiçbir şeyi hissetmedim . Baskıyı ve bebeğin çekilmesini hiç hissetmedim. Sadece çıktığı an bir boşluk hissi oluştu . Kızımı öptüm ve gitti . Sıra bana geldi . Dikişlerim uzun sürdü neredeyse 30 dakika kadar . Ama inanın korktuğum gibi ağrılı bir süreç geçirmedim . Daha sonra odama aldılar ve ilk yürümem de o kadar zorlanmadım tabi ağrılar oldu . Sonta çıkarken de ağrılar oldu . Şimdilik sadece yatıp kallerken zorlanıyorum o kadar da olur tabi . Ama içinizi ferah tutun Allahım hepinize kolay ağrısız doğumlar nasip etsin . Benim hikayem bu kadar şimdi geriye bir tek dikişleri aldırmak kaldı o da geçerse mükkkk 🥰🥰🥰