Evet size doğum hikayemle geldim… Yani elbetteki 1. Doğum hikayemi anlatacağım şuan tekrardan hamileyim 2. Hamileligim ama 1. Hamileligimi anlatmayı unutmuşum ve buraya anlatmaya geldim:) Hala dün gibi ve sanki hiç büyümemiş gibi🥺 Neyse uzatmayalım…
37+1 haftaliktim o gün akşam halamlar vardı herkes dört gözle bekliyordu artık gelsin de sevelim bizim oglani diye ve o günün sabahına oğlumun odasını hazırlamış kıyafetlerini çantaya koymuş besiginin nevresimlerini geçirmiştim. Halamlar akşam gittikten sonra benim hafiften karnımda ağrı vardı biraz yorulduğumu anlayıp uyumak istedim eşim de işten gelmek üzereydi zaten neyse saat gece 2 oldu bir an bir tuvalet isteği geldi kalktım tuvalete bir baktım nişanım gelmiş(kanla karışık akıntı) hemşirenin dediği geldi aklıma “eğer nişanın gelirse bekleme hemen git” demişti bende hemen tuvaletten çıktım ilk önce iç camasirimi değiştirdim ve eşimi uyandırdım “kalk hemen gitmemiz lazım hazırlan” dedim tabi esimde ne olduğunu bilemedi hemen kalktı hazırlandık bebeğimin çantaları zaten hazırdı onları da alıp arabaya gittik ben özelde doğum yapacaktım bu yüzden rahattım biraz hatta eşimle yolda dalga geçiyordum ‘yolda dogurursam napicaksin’ gibi laflar söylüyordum tabi eşim benden heyecanlıydı bebegimizin o gün geleceği gram gelmemişti aklıma. Biz hastaneye vardık beni tekerlekli sandalyeye aldılar sancıları hafiften olmaya başlamıştı üst kata kadın doğum alanına götürdüler beni normal doğum olarak gözüküyordu zaten ebe altıma baktı ve 3-4 cm acilmam olduğunu ve yatış verdigini söyledi tabiki ben ve eşim şok… eşime hemen eve geri dönmesini ve bana yedekten iki üç parça kıyafet alması gerektiğini ve annesini de getirmesini istedim. Esim gitti ve ben orda kaldım ebe arada gelip bakıyor bir ihtiyacım olup olmadığını soruyordu nst ye bağlıydim bebeğimin kalp atışlarını dinledikçe bir heyecan basiyordu ve gram uyku girmedi gözüme eşim annesiyle beraber gelmişti nihayet ben sancılar çekmeye başladım sancı arttıkça eşimin kolunu sıkıyor ya da derin derin nefes alıp veriyordum kendimi kasmamaya çalışıyordum. Eşim bu sefer bana moral vermek için o dalga geçmeye başlamıştı ‘napsak rolleri mi değişsek ben mi doğursam’ falan diyordu hatta arada ‘artık 2. Çocuğu düşünmezsin’ falan demişti sinirle gülmüştüm. Saat sabah 6.30 kahvaltı geldi tabiki ben birsey yemiyecektim hemşire gene geldi ve baktı acilmam 6 cm sabah doğum olacağını söyledi ben bunu duyar duymaz hemen ayaklandım koridorda yürümeye başladım eşim koluma girdi destek veriyordu bana saat 8.30 ta sancılarim öyle bir arttı ki artık dayanamaz hale geldim eşime hemşireyi çağırmasini dayanamayacagimi söyledim beni apar topar ameliyata aldılar ben hala doğurmadım hemşirelerim bana orda o kadar destek oldular ki burdan hepsine teşekkür etmek istiyorum tekrardan oğlumun kafasının gözüktüğünu ikinsam çıkacağını söylüyorlardı ama bende ikinma isteği yoktu mecbur başka hastayı alacaklarını beni sancı odasına almaları gerektiğini söylediler ben acıyla öyle bir cebellesiyordum ki ağlıyordum esim yanıma gelmiş sezeryana alın acı çekmesin diyordu ama hemsireler artık geri dönüşü olmadığını beklemeleri gerektiğini söylediler ve o an suyum geldi hemşireye ben doğuruyorum diyebildim sadece apar topar doktoru arayıp doguma aldılar ve saat 9.23 de oğlum doğdu… 🥹😍❤️ o an onun sesi o kadar huzur verdi ki bana bütün acılarım dindi hemşireler ve ilk başta eşim olmak üzere o kadar destek çıktılar ki bana hatta gece boyu benim ve oğlumla ilgilenen hemşirenin bana son cümlesi “Sen bizden daha güçlüydun” demesi beni öyle bir aglatmıştı ki umarım ki tüm hamile anne adayları bebeklerini sağ salim saglikla kucaklarina alırlar🙏🏻