İki normal bir sezaryen doğumum vardı önceden, sezaryen doğumum plasenta previa sebebiyle bebeğimin plasentadan ayrılması sonucunda 34. Haftada mecburiyetten olmuştu ve kan kaybım, yaşadığım fiziksel ve ruhsal travma sebebiyle baya zor toparlanmıştım doğumdan sonra. Bu yüzden de ala sezaryen olmak istemedim senelerdir yeniden hamile kalırsam mutlaka ssvd ile doğurucam diyordum. Ama gel gör ki, hamile kaldığımı öğrendiğim gün depremin hemen ertesi günü 7 Şubat’tı, e ticaretle uğraştığımız için satışlarımız deprem sonrası azaldı şirketi kapatmak zorunda kaldık vs derken özele gitme ihtimalimiz kalmadı malesef. Önceki gebeliğimden dolayı da riskli sayıldığım için perinatoloji takipliydim baştan sona kadar. 28. Haftada şeker yükleme yapıldı, aynı günün akşamı sancı hissetmeye başladım acilde serum veriliyor ve sancı geçiyor ama iki üç gün sonra yeniden başlıyordu. 34. Haftaya kadar gün aşırı acilde serum yiyerek devam ettik, 34. Haftada 5 gün boyunca hastanede yatış yapıldı doğum durdurmak için ilaçlar, akciğer geliştirici iğneler serumlar vs vs derken 5 gün sonra eve döndüm fakat sürekli yatmak şartıyla, ve buna rağmen her kontrolde nst de sancım çıkmaya devam ediyordu yine serum yiyordum fakat bu şekilde yatarak 38. Haftaya kadar geldik. Tam 38 de kontrol günümde doktorum daha fazla beklemenin gereksiz olduğuna karar verdi, daha önceden 39+2 ye verilen sezaryen günü hemen ertesi güne alındı ve 21 Eylül’de, sabah 7de yatışım yapıldı ve ilk benim doğuma alınacağım söylendi o zamana kadar aşırı rahat olan ben o an gözlerim doldu, heyecan ve özellikle de korku sardı. Apar topar doğumhaneye getirildim hazırlık aşamasında damar yolu açmak isterken iki elimde birer, sol kolumda da iki damar birden patlatıldı malesef tek olumsuzluk bu yaşadığım. Biraz sonra spinal için belinden iğne vurucaz dediler ve emin olun ki kızlar, damarımı patlattıklarında bel iğnesinden daha fazla canım acımıştı o kadar hafif bir şey hiç korkmaya gerek yok. Birazdan uyuşacak ayakların dediler, sağ ayağım uyuştu ama solu hala hissediyorum oynatıyorum diyorum bişey olmaz diyorlar biraz bastırıcaz dediler o sırada oğlum da baya hareketlendi bi sağa bi sola tekme atıyor meğer ben öyle sanıyormuşum 10-15 dakka oldu içinden diyorum neden hala duruyorlar önümü yeşil örtülerle kapattıkları için görmüyorum da bişey, bebek çıkarken bastırıcaz o zaman biraz acıyabilir sadece demişlerdi o baskıyı hissedince anladım ki benim tekme baskı sandıklarım aslında ameliyatın kendisiymiş 🤣🤣 biraz sonra yeşil örtülere sarılı sadece yüzü açık halde oğlumu getirdi hemşire, göğsüme verecek sanarken kolumu kaldıramadım baktım ki bağlamışlar meğer ama korkudan onu bile fark etmemişim 😂 yavruma baktım, hemşire öptürdü, yanak yanağa getirdi yumuşacık tenine dokunmak ve buruşuk mor yüzüne bakmak tarif edilemez bir duyguydu 🌸 ikinci normal doğumum ve önceki sezaryenim sorunlu olduğu için doğumda yavrularımı görememiştim, ilk doğumumda da zaten 19 yaşındaydım bişey anlayamamıştım açıkçası, ilk defa doya doya yaşadım o ilk anı 💙 sezaryen olacak arkadaşlara da tavsiyem genel anestezi olmayın ilk anda yavrunuzun yanında olun o duyguyu tadın hamilelikti doğumdu bütün zorlukların yok olduğu o an dünyanın bütün servetine bedel emin olun 🌸 biz 10 günlük olduk, hepiniz inşallah sağlıkla bebişlerinizi kucaklarsınız sevgiyle büyütürsünüz 💞 sorularınız varsa fırsat buldukça cevaplarım yorumlarda buluşalım 🥰