39+0 da dün aldılar, genel olarak zaten hastane iğne fobim var. Sabah 8 de aldılar öncelikle hastane ameliyathane ekibi mükemmeldi. Belden iğne tahmin ettiğim gibi acıtmadı, sadece vurulmam uzun sürdü sürekli ağlıyorum elbette. Spinal oldum psikolojim çok bozuldu bizzat o anları uyanıkken yaşamadık degset korku verdi. Anesteziden sonra sonda taktılar çok tuhaf ürkütücü bir histi asla asla yaşamak istemem. Sonra başladılar o sıra çok başım döndü midem bulandı. Karnıma iki doktor bastırıyordu bunları tam olarak hissediyordum bayağı ağladım bastırdıkları an beynim döndü ve saniyeler içinde oğlumu gördüm herneyse asıl mesele… odaya geçince başladı dehset ağrım oldu dehset hele o ilk ve sonraki yürüyüşler Allahım..En en zoru ise ameliyattan 2 saat sonra hemşire karnımı açtı ve ameli yerime bastılar o an ölmek istedim hastane sesimi duydu 2 kere yaptı acıdan bayılacaktım. Sonda çıkarken de korktum. Gece boyu öldüm dirildim ölmek istedim. AMA bebeğim her şeye değerdi o kadar ağrım varken emzirdim ve sabaha kadar değil 1 saat 1 dk dahi gözüm kapanmadı ağrılardan ve endişeden uyuyamadım.
AMACIM KİMSEYİ KORKUTMAK DEĞİL ZATEN UYARIMI BAŞTAN YAPTIM SESERYAN OLACAKLAR OKUMASIN DİYE, bebeğim için her şeye değerdi ama bu kadar beklemiyordum ben. BEBEĞİMLE EVE GELDİK SUAN AĞRIM VAR HALA AMA DAHA İYİYİM BİR GEÇMİŞ OLSUNUNUZU ALIRIM KIZLAR
BİZ DOĞDUK 🩵🩵🩵