Elisa34 oğlumun 1 yaşına girdiği ay 5 haftalık hamile idim. Bizim ki planlı idi ben yurt dışında yaşıyorum burda ne eşimin nede benim kimsemiz yok. Oğluma yoldaş olsun arkadaş olsun diye ikinci çocuğu hemen istemiştim. Oğlum 19.20 aylık iken kızım geldi dünyaya, ilk 1 sene çok zorlandım çünkü destek olanım yoktu eşim elinden geleni yapmaya çalışsa da sonuçta çalışan evi geçindiren birisi olduğu için herşey çoğunluk bende idi. Oğlumu ayağımda sallardım kızımı göğsümde emzirerek uyuturdum ne gecem oldu ne gündüzüm yalan yok ama bir kere bile pişman olmadım. Kızım yürümeye başladığında herşey daha da kolay olmaya başladı çünkü oğlum çok güzel abilik yapıyordu. Onları birlikte oynarken gördüğümde daha çok şükrettim Allaha. Çektiğim tüm sıkıntılara değdi derdim. Şimdi oğlum 4 buçuk yaşında kızım 3 yaşına giriyor. Ne oğlum kardeşi olmadan duruyor nede kızım abisi olmadan. Birisi uyurken diğeri gidip uykusundan uyandırıyor bi bakıyorum sarılmışlar birlikte yatıyorlar. Yani diyeceğim o ki siz kendinize güvenirseniz herşeyi başarırsınız. Bana yapamazsın neden acele ettin diyenler şimdi yüzüme bakamıyor utancından. Neden yapamayayım neden kendimi güçsüz hissedip başkalarının düşüncesini önemseyeyim derdim kendime. Şimdi ikisi de şu yalnız kaldığım ülke de en büyük yoldaşım oldular. En büyük destekçim eşim oldu her zaman. Kimseye ihtiyaç duymadan büyüttüm onları diyerek kendimle gurur duyuyorum. Biz anneler çok güçlüyüz, başaramayacağımızı düşünenler aslında başaracağımızı biliyor ama bunu kendilerinde görmedikleri için bizi bastırmaya kalkıyor. Allah büyük, hepimize ayrı ayrı sabır güç vermiş Rabbim. Kendimize inanalım yeter ki, gerisi bir şekilde oluyor. İlerde boyumuz kadar olduklarında herşeye değdi diyeceğiz. Allah hepimizin yardımcısı olsun.🤲🏻🥰