23 Eylül gece 2.30′a yakın suyum geldi hemen hastaneye geldik. Sancılarım düzenli değildi ve üç haftadır olan ve değişmeyen 1 cm açılmam vardı. Nst pilates topu çömel kalk yaptım sabah 8′e kadar ve doktor geldi. İki cm açıklığım olmuş ve rahim yumuşamış. Ama geceden sabaha 2 cm deyince önce çok üzüldüm. Sonra ben doğururum diye kendime güç verdim. 8 de suni sancı vermeye başladılar sancılarım hala yeterli değildi. Saat 9 gibi inanılmaz bir ağrı sancım vardı üç dakika da bir geliyordu. Saat 10 oldu ve sancılar dakika da bire düştü. Ama ben artık yerlerdeyim kalkamıyorum. Saat 12.50′de dotkor geldi ve hala açılman iki cm dedi. O an artık ben doğuramıcam dedim. Hiç gücüm kalmamıştı. Bebeğime kavuşmak istiyordum ama ne yürüyecek ne ıkınacak ne nefes alacak halim kalmamıştı. Doktorum sezaryen yanlısı bir doktor değil ama normal için yolumun daha çok uzun olduğunu farkedince sezaryene aldı ve 3180 gram 37+6 da kızımı kucağıma aldım. Korkulacak bir şey yoktu kendi ağrımdan ne belime atılan iğneyi ne sondayı hissetmedim. Bol bol dua ettim ameliyat esnasında ve gerçekten çok çabuk geçti. Uyuşmam geçmeden karnıma bastırdılar zaten sancı çekerken kanamam başlamıştı orada da sıkıntı yaşamadım. İlk ayağa kalkış biraz zordu ama biz kadınlar çok güçlüyüz herşeyin üstesinden geliriz. Bu arada normal doğum yapan kadınları için saygı duruşuna falan geçilmesi lazım diye düşünüyorum. Uzun oldu hakkınızı helal edin.