Ben 17 haftalıkken kaybettim kızımı… 3 ağustos tarihinde. Allah kimseye yaşatmasın, suyum patladı birden benim… gündüz hiç bişey yoktu akşam üstü sancı kanama hemen hastaneye gittim ama olmadı, damar yolu açılırken suyum geldi ve bir kaç saate normal doğumla doğurdum, doğduğunda kalbi atıyordu bebeğimin:) o gece doğumhanede kaldım. Bütün gece gelen hamileler doğan bebekler acayip kötü etkiledi o bebekler ağladıkça benimki ağlayamadı dedim bebeğim oldu, ben anne oldum, lohusa oldum, doğum sancısını çektim herşey doğru ama bebeğim yok dedim resmen sınanmaydı benimki… üç dört gün sonra taburcu olup eve geldiğimde sütüm geldi. Atlatamadım. Atlatılmıyor. Kabullendim sadece. Eşim sağolsun bütün bebek eşyalarını fotoğraflarını kaldırmış ben hastaneden eve gelene kadar. Hala arada elim karnıma gidiyor… daha kötüsü var arkadaşlar ben öyle diyerek avundum. 9 ay bekleyip kucağına alınca koklayınca sevince kaybetmek var. Daha beterinden sakınsın Allah. Yeni regli oldum bitti. Tekrar deneyeceğiz biz eşimle, ben beklemek istemiyorum. Umarım sağlıklı sıhhatli ve zamanında olur bebeğimiz ❤️ bazı acılar paylaşılsa da azalmıyor. Kalbim sizinle, umarım sağlıkla kucağımıza almak nasip olur bebeklerimizi…