Merhaba 🤍
Aranızda hatırlayan vardır belki eşim yoğun bakımda iken dua istemiştim , vefat ettiği zaman da yine dua istemiştim .
Eşimi evliliğimizin 5. Ayında kaybettim . Onu kaybedeli tam 66 gün oldu bugün . Ve ben şimdi hamileliğimin 22. Haftasındayım . Asla tarif edemeyeceğim, anlatamayacağım bir acı bu , buradaki kimseyi tanımıyor olmama rağmen yazmak istedim sanki birileri yardım edecek gibi. Oysa yardım edilecek de bir durum değil.. psikolojik olarak da aktif olarak tedavi alıyorum. Ama hiçbir şey bir arkadaş sıcaklığını vermiyor . Bebeğinin olması baba olmak onun en büyük hayaliydi , göbüşün çıkacak onu seveceğim derdi . Şimdilerde hafif hafif karnım büyüyor . Onun ellerini arıyorum karnımı , bebeğimizi sevecek . İlk kez hareketlerini hissettim . Onun da hissetmesini o anı birlikte yaşamak isterdim . Aslında onunla yapacak , istediğim yüzlerce şey var . Hepsi yarım kaldı . Ama daha da can yakan , Babasını bilemeden dünyaya gelecek . İlklerini babası göremeyecek. Hatta cinsiyetini bile bilemeden gitti . Hiçbiri ne onun ne de benim elimde değildi . Kaderimiz böyle yazılmıştı böyle oldu ama insan bunları asla idrak edemiyor .. içimi dökmüş oldum… belki de manasız bir şey oldu ama , arkadaşım dahi olmadığı için öyle anlatmak istedim. Onun ailesi tarafından da yaşamadığım şey kalmadığı için, zorlu bir süreç . Okuyup bu ne saçmalamıs diyenler için , affola … hala bilinçli değilim çünkü. İyi geceler 🤍🌿