Damlaabedir kendini suçlama, bizimde 2 buçuk yılın sonunda oldu çocuğumuz ilk yıl istemedik sonra 1 buçuk yıl boyunca her ay olmayışında üzüldüm hatta çok zor diyen doktorlar oldu ağladım tedavi peşinde koşarken kendiliğinden mucizemiz geldi çok sevindim o an ama sonra bir korku endişe kaygı durumu yaşamaya başladım hazır mıydık, yapabilir miyim,iyi anne olabilir miyim acaba diye çok istiyordum hani ne bu duygular diye kızdım kendime. Sonra peşinden bulantılar, iştahsızlıklar, halsizlikte gelince, hormonlarda yüklenince çok mutsuz olmaya başladım, böyle hayal etmiyordum peri masalı gibi bişeydi hani bu hamilelik.şimdi 4.aydayız düşük tehlikesi derken diğer rahatsızlıklar da derken seviniceğimhala sevinemiyorum.Ben bu duyguları hissederken bebeğimin yatağının, giysilerinin, oyuncaklarıın v.s herşeyini hazır edip beklemem ayrı bir tezatlık 😄Ben mantıklı, genelde kontrolcü ve sürekli hayatta kendini yetersiz hissedip geliştirmeye çalışan kadınların asla tam anlamıyla anneliğe hazır hissedeceğini düşünmüyorum.Bu bir serüven çünkü. Tabi hiç istemeyende var onlar kesin ve net duygularını zaten biliyor. Belki benim gibisindir belkide hiç istemiyorsundur bunu en iyi sen bilirsin.