Ben hep eeken doğurmak isterdim çünkü sabırsızım ve bebeğimi çok merak ediyordum 37+2 iken kontrole gittim doktor suyumun azaldığını ve doğum yapmam gerektiğini söyledi hastanede de yer olmadığı için sabahtan gittim tekrardan yatışım yapıldı eşim ben kayınvalidem gitmiştik sonra beni doğumhaneye aldılar eşim kaynanam dışarıda kaldı elimden telefonu aldılar bi odaya koydular beni yataktan başka hiçbir şey yok ben duvara bakıyorum duvar bana açılmam yoktu alttan suni sancı gibi bi şey verdiler sürekli nstye bağlıydım gelip gidip alttan kontrol ediyorlardı azarlayan bir hemşire de vardı soru sorunca sorma diyip arkasını dönüp gidiyordu hamile halimle ona çok içlenmiştim :/ neyse benim sancılar gelmeye başladı annem vefat edeli de 1 sene oldu her zorlandığımda annem aklıma geliyordu beni evde doğurduğu acıları çektiği mekanı cennet olsun inşallah en son dakika da 1 gelmeye başladı sanki sancım ahh diye sesler çıkarmaya başladım bi hemşire geldi galiba sancım var dedim nstye bakıp daha sancın olmamış dedi normalde alttan muayene de canım acımadı hiç ama bir hemşire geldi sanki kolunu soktu hem bunun acısı hem 5 saat sancı alıp zerre açılmam olmaması beni korkuttu ben adet sancısı bile çekmemiş biriyim bi de kendimi yalnız kimsesiz hisettim o odada hemen eşimle görüşmek istedim ben özele geçmek istiyorum diye çünkü ben dayanamadım o anki acıya yalnızlık psikolojisine ve bana 1 2 gün bu sancıyı çekebileceğimi söylediler . Doktor ayarlayıp oradan özele geçtim bütün ailem gelmişti oda da yanımdaydılar taa ki taburcu olana kadar varlıkları bana güç verdi . spinal anesteziden çooook korkardım korkmayın hissetmiyorsunuz bile birden bacaklarım uyuştu üstüne oturmuşum gibi her hareketi hissetmeye başladım korktum kesildiğimi hissedersem diye ve de hissettim dokunuşları karnımı elleri ile germelerini en son kalbime bıçak saplandı elimi yasladıkları şeye vurdum kalbim sıkışıyor diye bana öyle bi şey olmaz dediler ben ısrarla vurmaya devam ettim gerçekten öleceğim sandım :( ilaçlar verdiler oksijenle rahatlatmaya çalıştılar bir yandan da korkuyorum bebek iyi mi diye acaba ölecek miyim diye derken ağlama sesini duydum kafamı çevirip ona baktım güzel bi histi bu benim mi şimdi diye geçiyor insanın kalbinden ama bu his fazla sürmedi kalbim iyice sıkışmaya başladı bebeğine bak acıyı düşünme dediler bakamadım bile dua etmeyi unuttum sadece bismillah diyebildim . Bir şekilde ameliyat bitti çıkarken baktım babam orada giderken de başımı okşayarak öperek ben buradayım korkma diyerek gönderdi doğuma çıkarken de gözümün gördüğü ilk kişi oydu eşim aşağıda birilerini karşılamaya gitmiş o yüzden bebeğimi de ilk babamın kucağına vermişler :) bebeği odaya götürdükten sonra ben ecenin yanına gideceğim demiş yengem anlatıyor ameliyathanenin kapısında sürekli neden çıkmadı? Bi şey mi oldu? Orası soğuktur üstünü örtmüşler midir gibi şeyler demiş :(( ah canım annem babam böyleyse sen nasıl olurdun kim bilir . Şu an iyiyiz çok şükür bebeğim sağlıklı ben sağlıklıyım eşime de çok fena kızmayı planlıyordum beni neden kapıda beklemedi diye ama herkes eşimin bebeği görünce çok ağladığını söyleyince yumuşadım eşim fazla misafirperverdir o gün sağ olsun herkes hastaneye geldi onlarla ilgilenmişti sonrasında bana da bebeğimize de bakarken kalbinin yerinden çıktığını hissedebiliyordum .Allah eşinizle aranızdaki sohbeti bozmasın güçlendirsin inşallah evlatlarımızı da sağlıkla kucağımıza almayı büyütmeyi nasip etsin 🤲🏻