12+2 haftalıktım.. bugün ilk kez adana balcalı hastanesi prof. dr. Mete Hocaya gittim.. eşim de normalde yoğun çalıştığı için bugün ilk kez bebeğimizi görecekti.. çok heyecanlıydı.. saat 15:00 de girdik odaya, doktor beni uzun süre muayene ettikten sonra bebeğimin 9. haftada kalbinin durduğunu söyledi.. 3 hafta önce terketmiş bizi.. dünyamız başımıza yıkıldı.. kürtaj için şehir hastanesine yönlendirdi, hemen şehir hastanesi’ne geçip acilden giriş yapıp çatala uzandim, o doktor da kalp atışını duymadı.. burda anestezisiz kürtaj yapılıyor, bana sorarsanız acı cekmemek için anesteziyle yapan bir merkeze gidin dedi doktor.. özele gitmemizi istedi.. ordan çıkıp eşimle seyhan başkent hastanesi’ne gittik.. testler tahliller işlemler derken gece saat 10 da ameliyathaneye alınıp uyutuldum.. uyandığımda bebeğimle artık aynı bedende değildik.. tam 10 saattir iki göz iki çeşme ağlıyorum.. gözlerim balon gibi şişmiş.. Allah razı olsun kayinvalidem bir an olsun ayrılmadı yanımdan başkent hastanesinde.. az önce onlara geldik, bu gece burda kalacağız eşimle.. yarın sabah evime geçeceğim annem gelip bir kaç gün kalacak yanımda.. bir kabusun içindeyim sanki.. beş on dk.da bir şok yaşıyorum için için ağlıyorum sessizce.. bıraktın mi beni, 12 hafta mıydı aynı bedende oluşumuz.. bu kadar çabuk mu terkedecektin beni diye sorup duruyorum içimden.. 3 doktor da bu vefatı genetik hastalıklara bağladı.. herşeyden olabilir ama büyük ihtimalle genetik bir rahatsızlığı vardı, daha fazla yaşayamadi dedi.. üzerimden tır geçmiş gibi hissediyorum kendimi şuan.. hamileliğimi öğrendiğimde eşime yaptığım sürpriz, heyecanımız, daha ilk haftalardan gelecekle ilgili planlarımız, isim arayışımız, sevincimiz gözümün önünden gelip geçiyor.. elbette Rabbim verdi Rabbim aldı, asla isyan edemem etmem ama niye böyle oldu ki, niye bıraktı beni, neden vazgeçti.. durmadan ağlıyorum, artık karnimda değil, dokunsam boşluk gelecek elime, konuşsam hissetmeyecek duymayacak beni.. Allahım sabır ver nolurrr.. gözümün feri söndü ağlamaktan, dayanma gücü ver Allahımmm