Öncelikle başlıkta belirttiğim gibi gerçekten çok pişmanım dün gece 11 de hastaneye geldim 4 cm açıklık ile sabaha kadar ağrı sızı çektim açılma olsun diye ben inanın ki doğum sancına dayanırım acı eşiğim yüksek diye düşünürdüm ama hiç öyle bisey değilmiş sabaha kadar canım dan can çıktı en son 7 cm geldik sabah doktor geldi başlattı doğumu ben o çatal yatağa yatınca beş dakika da çıkacak sandım ben öyle acı görmedim hayatım da ıkınmayı beceremedim ebeler karnıma bastırdı doktorum kızdı sinirlendi ebeler aynı şekilde tam üç saat o koltukta ıkınmayı bekledik çocuğun kafası çıkmasına çok yakındı ama bir türlü yapamadım eliyle gelen giden açtı ağlamaktan doktora ebeye yalvardım bırakın gideyim diye sezaryena al diyprum bu saatten spnra alamam bebeğinin kafası kırılır dedi tehlike sokarsın dedi ıkınmayı yapmadıkça gerildik en son ağlamalarım bağırmalarıma bütün sorumlusu alacaksın o zaman dedi eşimi çağırdı ona da çocuk küveze girer bası sıkmak üzere üstten çıkarmam cok zor deyip imza alınca ben duymadım ama eşimde bana kızıp sinirlenip bağırıp gitmiş en son ameliyata girdim acil deyince tüm ameliyathane beni beklemiş doktor bu sefer tekrar bakıp saçını görüyorum ıkın alayım dedi ama benim ne halim ne açım ne psikolojim bisey kalmadı sırtımdan iğne yapınca uyuştum hissetmedim bu sefer ıkın deyince bi kaç kere daha yaptım çocuğu çıkardı ameliyattan kurtuldum benim için ölüm gibi biseydi anlayacağınız çocuğum da bende iyiyiz şimdi sağlıklıyız ama benim gibi korkusu olup da normal için hayatta ısrar edip gitmeyin odaya gidince doktor bana vajinismus musun diye sordu demeli öyleymişim 🥹🥹