Tarih : 07.08 2021
Yani tam 2 sene önce bugün….. Biraz uzun olabilir sıkılacak olan okumasın, ama ben içimi dökmek, buraya not etmek, o günü hiç unutmamak istiyorum.
Evlendikten 6 ay sonra hamile kaldım. 24. Haftaya kadar çok güzel giden bir hamileliğim vardı. İkili , üçlü testlerim tertemiz çıkmıştı cocugum sağlıkla büyüyordu (!) 24. Haftada detaylı ultrasona girmemle dünya başıma yıkıldı. Bebeğim meğer çok ağır engelliymis. Yaşamla bağdaşmayan bir hastalık teşhisi kondu o gün TRİZOMİ18…..
O doktordan koşa koşa çıkıp eve gittim ve sadece ağladım…. Saatlerce ağladım… Gece oldu ağladım….. Sabah olunca eşim artık kızdı bana ve elimden tutup başka doktorlara da götürdü. Ama değişen bişey yoktu bu bebeği aldiracaktim. 5-6-7 sayısız doktora gittik. Ama hepsi aynı şeyi söyledi “ YAŞAMASI İMKANSIZ”
Amniyosentez önerildi çok çok minik bir ihtimal sağlıklıdır diye. Amniyosentezi oldum. Ve doktorların dediğini yapmayıp bebeğimi doğurmak istediğime karar verdim. Kıyamadım artık 24-25 haftalık olmuştu. Tabi ben 24 e kadar bebeğimin hareketlerini hiç hissetmiyordum hatta doktoruma da söyledim önceki haftalarda ama bana normal demişti ilk gebelik için. Neyse ben doğurmaya karar verdiğimde profesör doktora takipliydim artık. Oda bana her hafta gel kalp atışı var mı bakacağız dedi. Bebeğimin hareketlerini hiç hissetmedigim için ( çünkü engelliydi ve hareket etmiyordu) her hafta kalp atışı dinlemeye gidiyordum. Garip gelebilir ama 30. Haftada bile bebeğimden bir kıpırtı bile hissetmiyordum… Neyse haftalar geçti oldum 32…..
- Haftanın ilk gecesi sabaha kadar karnım taş gibiydi içime doğmuştu kötü bir şey vardı. O sabah hemen eşimi kaldırıp hastaneye koştuk. Evet korktuğum başıma geldi “ kalp atışı negatif” o an yaptığım tek şey sedyeye vura vura ağlamak oldu. Doktor elimden tuttu ve sakin olmam gerektiğini söyledi. O gün yatisim yapıldı. Üniversite hastanesindeydim zaten. Hemen odama geçtim. Hiç sancım olmadığı için suni, propess, balon, fitil, ne varsa verdiler. 4 gün hastanede yattım. Aslında bebeğimin kalbinin durduğunu 3 Ağustosta öğrendim. 7 Ağustosta da doğum gerçekleşti. Bebeğim ters olduğu için ve ölü olduğu için acilmam çok çok çok yavaş ilerliyordu. 750 gramdi zaten çok minikti o yüzden 10 cm değilde 6 cm bize yeter dedi doktorum. 4. Gün sancıları çekerken suyum patladı birden. Oh be dedim artık bu psikolojik bunalımdan kurtulucam. Hemen açılmama bakıldı 7 cm olmuştu sonra hemen dogumhaneye götürdüler. Orda 3-4 ikinmada bebeğim çıktı. Ters olduğunu hissettim. Önce ayakları çıktı sonra kolları ve en son kafası çıktı. Bunu çok net hissettim. Bebeğime bakamadım. Baksam ömür boyu yüzünü unutamazdim.
Kayinpederim ve görümcem bebeği alıp mezarlığa götürdüler. Ben 2 senedir mezarına bile gidemedim. Sadece eşim giderken ona bı oyuncak vermiştim onu götürmüştü. Ben gidemiyorum …..
O ilk doktoru hiçbirseyi yok sağlıklı diyen doktoru şikayet ettiik ama sonuç ne oldu bilmiyorum. Keşke mahkemeye verseydim pişman oldum…. bebeğim 32 haftalık doğdu ama 750 gramdi yani 26 hafta ile uyumluydu. 6-7 haftalık gerilik vardı. Kızımı cennete gönderdim rabbim kimseye taşıyamayacağı yükü vermezmis. Kendimi böyle avutuyorum engelli dogacagina cennette koşsun oynasın şimdi yavrum….
Aradan 2 ay geçti tekrar hamile olduğumu öğrendim ve coook şükür ki sağlıklı bir sekilde bebeğimi dogurdum. Şimdi oğlum 10 aylık. Hatta tekrar hamileyim 🥰 inşallah buna da sağlıkla kavusurum. Oğlumun doğum hikayesini yazmıştım kızımınkini de yazmak istedim 🥰 Rabbim kimseyi evladiyla imtihan etmesin. Çok zor günlerden geçtim ama benim ömrümden ömür gitti. Rabbim çok şükür yerini yeni evlatlarla dolduruyor 🤲🏻