Merhaba anneler aslında doğum yapalı 40 gün oldu, lohusalığım bitti anca yazmaya geldim. 36. haftadan itibaren suyum azaldığı için sık sık kontrole gidiyordum. Su içtim havuç yedim ama pek fayda etmedi. En son 37+6’da kontrole gittiğimizde doktorum suyun iyice bittiğini ve beni acil doğuma alacağını söyledi. Doktorum daha önce normal doğum yaptığımı ve sezaryeni son ana kadar istemediğimi bildiği için suni vereceğini söyledi ama ben yine de nasıl ağlıyorum ya sezaryen olursa diye. Öğlen saat 1de yatışım yapıldı, suni takılır takılmaz sancım başladı. Ben sevindim, işe yarıyor sandım. Bebeği riske atmamak için sık sık nst takibim de yapılıyordu. Ama sancım artmadı dolayısıyla açıklığım da 3 santimde takıldı. Doktorum suyum az olduğu için suni dozunu hep düşükte tuttu ve gece 12ye kadar takip etti. Bir gelişme olmayınca biraz dinlenmem ve yemek yemem için suniyi çıkardık. Ertesi gün tekrar başlayacağını söyledi, gece hastanede yemek yiyip uyudum. Ama gece boyunca da 2 saatte bir nst bağlanıp kalp atışı takip edildi, herhangi bir aksilik yaşanmaması için. Sabah 8de tekrar lavman yapıldı. Bu sefer vajinal fitil şeklinde suni verildi ve beklemeye başladık. Tabi yine sık sık nst takibi yapılıyor, kalp atışında düşme olursa hemen müdahale edilecek, sezaryene alınacak ama benim güçlü oğlum sonuna kadar dayandı annesini üzmedi ❤️ Akşama kadar yine sancı çektim ama dayanılmayacak gibi değil ve artmıyor. Açıklık 4 santim oldu artık yoruldum ve umudum azalıyor. Bu arada doktorumdan yana çok şanslıydım gerçekten 2 gün boyunca benimle ilgilendi normal doğurmam için elinde geleni yaptı ama aynı zamanda hiçbir şekilde bebeğimi de beni de riske atmadı. Başka bir doktor olsaydı açıklık artmayınca beklemeden sezaryen diyebilirdi. Akşam 6 olduğunda sancılarımın artmaya başladığını hissettim ve mide bulantım başladı. İlk doğumumdan biliyordum mide bulantısı açılmaya işaret. Heyecanlandım, dedim ki geliyor oğlum 🥰 Akşam 9 da doktorum geldi, dedi ki “rahim ağzın iyice yumuşadı doğum başladı, suyunu patlatacağım, bu son şansımız. Daha da gelmezse sezaryen” Suyumu patlattı. Zaten artmış olan sancılarım iyice arttı. İlk doğumum epiduralli olduğu için doğum sancısını ilk kez yaşıyordum. Gerçekten çok yorucu ve zordu o anları yaşamak. Ama kesinlikle epidural istemedim çünkü evde 2 yaşında bi oğlum vardı ve ıkınma hissimi kaybedip kesili doğum yapmak istemiyordum. Saat 9 dan 11 e kadar şiddetli sancı çektim. Hiç oturmadım doktorumla hep yürüdüm, egzersiz yaptım. Doktorum her saniye yanımda elimi tutuyordu, beni yüreklendirdi, yapacaksın hem bebeğine hem büyük oğluna sezaryensiz kesisiz ayakta kavuşacaksın diyordu. Son ana kadar bebeğin kalp atışlarını da takip ettik tabi. Saat 11 de tam açıklık ile çatala çıktım ve 23.15’te oğlum kucağımdaydı 🥰 uzuuunca bir süre de kordon kesilmeden kucağımda oğlumla durduk, sonra onu aldılar. Doktorum plasentayı almak ve kontrol amaçlı bakmak istediğini söyledi ama ben 2 günün yorgunluğuyla kolumu kaldıramıyordum. Sedasyon uygulandı, uyudum ve yarım saat sonra uyandım. Uyandığımda yanımda eşim oğlum ve doktorum vardı, hemen orda odaya çıkmayı beklemeden emzirdim bebeğimi ❤️ İlk anda vajinal bölgemde hani yazın ped kullanırız o bölge tahriş olur ya, öyle bir his vardı. O his de 2 saat içinde geçti ve gerçekten hiçbir şey olmamış gibi hayatıma devam ettim. İlk doğumumda kesiye bağlı oturmam kalkmam yürümem değişmişti ama bunda hiçbir şeyim olmadı. Hastaneye beni ziyarete gelen herkes şok geçirdi 🥰
Benim hikayem de bu kızlar, normal doğum gerçekten mucize bir şey. Evet zor ama biz kadınlar başarabiliriz kendinize güvenin inanın ❤️