Dmrsm ah ah seni o kadar iyi anlıyprum ki. Ben kan vermeye gittiğimde tansiyonum düşer soğuk soğuk terler midem bulanırdı korkudan. Herkes çok abarttığımı füşünürdü ama ben karşı konulamaz bir korku yaşıyordum. Sonra aşılama yaptırmaya karar verdik. İlk iğnemi (gonalf) yapmak için eşim ve kuzenim yardım etti. Beni yatırdılar biri ayaklarımdan tutarken biri iğneyi yapmaya çalışıyordu. Ben çılgınlar gibi ağlayı bağırıyordum hastaneye gidelim diye. İlk iki gün bu şekilde ağlama krizi geçirerek iğne oldum. Acımıyor aslında ama ben korkuyordum. Sonra saatli vurunacağım için uçak tuvaletlerinde vurmaya başladım(kabin memuruyum) mecburdum çünkü. Öyle böyle derken ben alıştım. Her vuruşumda ellerim titriyordu ama o kadar çok iğne yaptım ki kendime tüp bebekle de beraber artık o korkuyu aştım. Şimdi kan verirken daha rahatım. Hep bu iğne bebeğim için onun varlığı için bir daha olsa bir daha yaparım diyip diyip vurdum. Alışıyorsun yani. Hep bebeğini düşün❤️