04.07.2023
Herkese merhabalar, burada hamileliğimin başından beri o kadar hikaye okudum ki bende paylaşmak istedim.
4 Temmuzda 39+1 haftalık iken sabah 8.00de hastaneye gittim ve yatışım yapıldı. Tam 09.10 da damar yolum açıldı nst ye bağlanıp suni sancı almaya başladım. Belli aralıklarla suni sancının değeri artırıldı 12-24-36-48 diye gittik. 48 de bebeğimin kalp ritminde biraz azalma oldu, suni sancıda 60da denemek lazımmış ama o zaman bebeğin kalp ritmi daha çok azaldı, bebeğim karnımda aşırı sertleşti. Saat 11.30a kadar doktorum böyle denedi 2 cm kadar açılmam oldu, sonra suni sancıyı çıkartıp biraz bebeği dinlendirdiler, kendi sancılarımda oluşmuştu. Doktorum bebeklerin annenin kendi sancısına bile dayanamayıp strese girdiğini, oksijensiz kalabileceğini veya kakasını yapıp yiyebileceğini belirtti ama biraz daha deneyip eğer sıkıntı olursa o zaman acil sezeryana alabileceğini de söyledi.
O arada hemşire ebe ile beraber bolca hareketler egzersizler, koridorda yürüyüş yaptım. 13.00 gibi tekrar denemeye başladık aralarda çatı muayeneleri yapıldı ve açıklığım git gide arttı. Tekrar suni sancıya bağlandık ve denemeye devam ettik çünkü normal doğuma çok hazırlıklıydım ve çok istiyordum. Doktorumda sabırla bekledi.
Akşam saat 18.00 civarı 6 Cm açıklığım olmuştu ama NST malesef yüzümüzü güldürmedi. 18.30 da doktorum geldi ve bebeğin iyice strese girdiğini, bebek oksijensiz kalabilir diye sezeryan yapmamız gerektiğini söyledi.
19.00 da sezeryana alındım 10 dakika kadar hazırlıklar sürdü. O kadar sancım artmıştı ki spinal iğne yapılırken zor durdum ama iğne acısını hissetmedim bile korkulacak bi şey yoktu. İğneden sonra tüm acılar dindi ve rahatladım. Belden aşağı bi sıcaklık hissettim. Ameliyat esnasında sadece çekiştirmeleri hissediyordum.
19.17 de bebeğim doğdu, doktor vaktinde bebeği aldığımızı söyledi. kakasını yapmıştı ama çok şükür yememişti. Sağlıcakla doğdu güzel kızım. 3620 gram ve 50 cm idi.
Suni sancı, spinal iğne, sezeryan dikişi, ilk yürüyüş, ilk gaz vs hiçbiri dayanılmayacak gibi değil, korkmayın. Bebeğimi gördüğüm an çok mutluydum.
İki doğumu da nerdeyse tecrübe etmiş kadar oldum ama 40 hafta boyunca normal doğuma hazırlanıp tüm süreci güzel geçirdikten sonra sezeryan olmak beni psikolojik olarak yıprattı çok üzüldüm ama hayırlısı böyleymiş belki de normal doğumum çok zor olacaktı. Son kararı bebişim verdi 🥰
Herkese güzel doğumlar dilerim :)