Merhabalar.. Uzuuunca bir aradan sonra yeniden buraya gelip bunları yazmak benim için çok önemli. Daha önceki gönderilerime bakınca göreceksiniz ben yine de baştan anlatayım. Umut olmak için. Biz bebeğimle çok uzun ve zor yollardan geçtik ama şükür kavuştuk. Gebeliğimin 18. Haftasında 1 cm açıklıkla acil serklaj olmuştum ve hep yatarak geçmişti günlerim. Ta ki 25. Haftaya kadar herşey normaldi bebeğimin gelişimi vesaire iyiydi ama benim bel ağrım başlamıştı. Doktorum progestan dozunu artırıp asla kalmamam gerektiğini söyledi ve her ihtimale karşı ciğer geliştirici ignemi olmuştum o hafta. Tam bir hafta sonra akşam 9 da bel ağrım artmaya başladı. 11 e kadar geçer heralde dedim ve bekledim geçmeyip şiddetlenince doktoru arayıp apar topar yatarak hastaneye koştuk. Dikişe rağmen 7 cm açıklık vardı ve sancılarım artıyordu. Anladım ki bebeğim gelecek. Öyle de oldu iki saatin içinde bebeğim normal doğumla dünyaya geldi. Ne kadar hazırlıklı da olsam inanın neye uğradığımı şaşırdım. Doğum masasında şaşkın şaşkın etrafı izlediğimi hatırlıyorum. Son ana kadar durdurulmaya çalışıldığı için sezaryene almadılar ısrarlarıma rağmen çünkü bebeğimde travma olacağından korkuyordum biliyordum doğacaktı ama beni dinlemediler. Daha doğum masasına geçmeden yatağımda doğdu bebeğim hemde kesesiyle. Hemen ilk müdahale edildi ve ağladı o an korkuyla karışık umut doldu içime. Hemen entübe edip yoğun bakıma aldılar ve bizim zorlu sınavımız başladı. Tam 74 gün yoğun bakımda kaldı her gün ama her gün görmeye gittim sütümü götürdüm. Çok şükür ki ağır komplikasyonlar yaşamadı bebeğim. Şimdi herşeyi üstün körü anlatıyorum ama ne yaşadığımı neler hissetttigimi neler hissedemediğimi bir ben bir Allah bilir. Bu uygulamayı bile silmiştim doğumdan sonra çünkü araştırmaya başlamıstm ve en ufak kötü bir hikayede ağlamaya başlıyordum. Moralim alt üst oluyordy ya benim bebeğimde de olursa diye. Güçlü durmalıydm bebeğimin bana ihtiyacı vardı öyle de yaptım asla karamsar olmadım hep ama hep dua edip onunla güzel şeyler konuştum. Oğluma ne zmaan kavuşursam o zaman buraya gelip hikayemi anlatacağım diye söz verdim kendime.Çok şükür bin şükür oğlum şuan yanımda mışıl mışıl uyuyor. Normal şartlarda doğmasına daha 4 gün var 🙈 Şimdi premature annelerine hastanede bebeği olan annelere naçizane bir tavsiyem olacaksa oda bilgi kirliliğinden uzak durmaları bebekleri için hep umut dolu olmaları ve onlara korku endişe hüzün değil umut sevgi mutluluk vermeleri. İnanın onlar küvezin içinden bizi o kadar iyi anlayıp dinliyorlar ki. Onlar çok güçlü ve bize de güçleriyle umut oluyorlar. Rabb’im bütün anneleri babaları yavrularıyla kavuştursun. Hepsini. 🤲🏻🤲🏻🤲🏻