Tekrar merhaba arkadaşlar,
Bu başlığı açıp ilk bu yazımı yazdığımda hamileliğimi yeni öğrenmiş , aile olarak bir borca girmiş ve bu borcun nasıl ödeneceği konusunda endişe dolu , bir bebeğe bakabilecek kadar yeterli olmadığıma , annelik yapamayacağıma , iyi bir anne olamayacağım için çocuğumun sürekli benden nefret edeceğine ve gerekli fedakarlıkları yerine getiremeceğime, maddi açıdan bebeğime yeterli olamayacağıma her şeyi tek başıma yapacağımı sanmam vs bir sürü kaygı endişe benimle birlikteydi.. Üstüne bir de çok zor geçiyordu hamileliğim mide bulantıları kusmalar sürekli uyumak istemek ama çalışıyorken uyuyamamak, kokulardan tiksinmek, ruh gibiydim. 7.haftasında öğrendiğim için tüm bu süreçlere bodoslama dalmıştım. Psikolojik olarak yıkıktım ve hamile olmadığıma hasta olduğuma inanmak istiyordum. Kabullenemiyordum. Ama gerçekten Allah büyük. Nasibin ne zaman nerden geleceğini bilmiyorsun. Kendimi her düşünceden uzaklaştırdım. Sadece anneliğe odaklandım. Sadece onu nasıl seveceğime odaklandım. Stresten her türlü konuşmadan kaçındım. Telefonumu kapattım günlerce belki. İşten ayrıldım. Stres kaynaklarımı azalttım. 7 haftadan itibaren gidip bir daha ultrasonla bakmamıştım. Ta ki 15.hafta ultrasona girip onun hareket edişini görene kadar. Kesinlikle duygularımdan utanmıyorum. Tamamen iyi bir anne olamayacağım yetemeyeceğim kaygı sürecini çok farklı yaşadığım için tüm bunların olduğunu biliyorum. Ama tüm zemin şartlar müsait olsaydı da annelik zaten hep kaygı değil mi ? Üstüne titremek ? Gözünün içine bakmak ? O yüzden kafamda düşündüğüm şartlar olsaydı bile yine kaygı duyabileceğimi gördüm. O süreçte şanslısın bir sürü anne olmak isteyen insan var sen oluyorsun daha ne istiyorsun diye konuşmalar yapıldı. Ama bana en iyi gelen tüm bu süreç geçicek ve sen tüm bunları atlatacaksın oldu. En büyük destekçim de eşimdi. Her zaman bana destek oldu ve hiç bir zaman yalnız olmadığımı hissettirdi bana. Bunları yazma gereği hissettim çünkü ben o zamanlar anneliği kabullenememe diye çok araştırmıştım ve hiç bir şey bulamamış kimse böyle hissetmemiş ben kötü bir anne olucam burdan belli diye çok ağladığım günler olmuştu. Bu şekilde hislere kapılan yeni anne adaylarına yazmak istedim belki benim gibi düşünüp araştıran bir anneye denk gelirim diye. Hangi şartlar altında hamile kalmış olursan ol , hazır hissetmiyor olabilirsin , korkuyla ben istemiyordum şimdi zamanı değil diyor olabilirsin , iyi bir anne olamayacağın kaygısı yaşıyor olabilirsin. Ama emin ol geçecek su akacak yolunu bulacak ve mükemmel bir anne olacaksın emin ol. Tüm kaygıların endişelerin de haklısın. Hepsi seni anneliğe hazırlamak için. Duygularından utanma yalnız değilsin. Hepsi geçici kaygı ve endişeler. En büyük stres kaynağı beyninde ki düşünceler. Bu endişeleri hissediyorsan sen zaten annelik yüklenmesini yarılamışsın bile. Yalnız hissediyor olabilirsin, kimse seni anlamıyormuş gibi gelebilir. Ben anlıyorum seni ve geçtiği zaman inan bana bu günlerine sadece güleceksin 🌸❤️