Öncelikle kimseyi olumsuz etkilemek istemediğimi belirtmek isterim. Benim başıma gelen olumlu bir şey, bir başka hastanede olumsuz, aynı şekilde olumsuz bir şey de bir başka hastanede size olumlu yansiyabilir. Bu sebeple sadece yaşadığım süreci tüm detayları ile anlatmak istedim..
Sabah 8.30 civarında hastaneye gittik. Öncelikle kan alındı, sonrasında anestezi doktoru bazı sorulardan olusan (sigara, alkol kullanımı vb) bir şeyler sordu ve gogsumu dinledikten sonra kan sonucunu bekleyeceğimizi söyledi.
Kan tahlili sonucunda olumsuz bir şey çıkacağını dusunmedigimiz için odamıza çıktık. Akabinde bir süre sonra hemşire geldi, tansiyon ölçümü, damar yolu açımı yaptı. Damar yolu açılması hiçbir şekilde acımıyor. Sonrasında bebek hemşiresi geldi. Sürecin nasıl ilerleyeceğini vs.anlatti. Saat 10.30′da ameliyathaneye indik. İlk ameliyatim olacağı için haliyle gergin ve heyecanliydim. Spinal sezaryen ile ilgili de acı hissetmeyecegime ancak itme çekme vb.hareketleri hissedecegime odaklanmıştım. Öncelikle anestezi doktoru ignemi vurdu. Hicbie şekilde acı hissetmiyorsunuz. Zaten Max 5 dakikaya kadar tamamen tüm bel altı uyuşuyor. Sonrasında sonda takılıyor. Uyuşuk olduğu için hiçbir şekilde acı hissedilmiyor. Sadece işlem yapılan bölgelere bir elin degdigini vs.hissediyorsun ama bu acı değil. Sonrasında operasyon başladı. Her şey de bundan sonra başladı aslında. Kızım alınana kadar hiçbir şekilde acı hissetmedim, sadece bebeği çekme hareketlerini vs temas olarak hissediyordum ama buna hazirlikliydim, korkmadım. 5-8 dakika arasında kızım cikti. İlk temas ve eşim girdigi için hemşirelerin fotoğraflarımızı çekmesi gibi tatlı duygusal dakikalar oldu. Akabinde kızımin giydirme vb.ile ilgilenirken sıra benim dikim islemime geldi. Birkaç dakika sonra benim açımdan bir şeyler ters gitmeye başladı. Çünkü ben acı hissetmeye başlamıştım. Belki bana öyle geliyordur diye birkaç kere durdum ama en sonunda dayanamadım. Doktorumun “bunu hissediyor musun” sorularina her seferinde hissediyorum diyince doktorum bunun normal olmadığını söyledi ve uyutuldum. Üstelik operasyonum da neredeyse 45 dakika sürdu. Bu beni aşırı yipratmisti. Çünkü hem burada okuduklarim hem de doktorumla konuşmalarım neticesinde böyle bir şey beklemiyordum.
Sonrasında odaya çıkarıldım. Odaya geçince bol bol komposto, sade kahve, bol su şeklinde bol bol sıvı tükettim. Bir yandan da belirli aralıklarla ağrı kesici ve antibiyotik veriliyor tabii ki. Üç dört saat içerisinde de gazimi cikardim. Saat 5 buçuk gibi ilk yürüyüşümu yaptım. Hiçbir şekilde zorlanmadım. Burada kendinize inanmak çok onemli. Evet canınız açıyor tabii ki, ama yine de kendimi zorladım. Sonrasında sıvı tüketimine devam ettim. Ayrıca ara ara hep yürüyüşe kalktım ya da hep dik oturdum. Günün sonuna doğru tuvalete gitme, yatma, kalkma gibi işlemlerimi tek başıma yapabilecek duruma geldim. Evet, ağrım yok mu? Var tabii ki ama ben aktif oldukça agri da şiddetini azaltıyor. Şu anda bile koltukta oturuyorum mesela. Bu sebeple dikkatli bir şekilde hareket edebilmek için kendinizi zorlamanizi tavsiye ederim. Ben ortalama 3-4 günde aktif hareket edebilmek için çabalıyorum. Bas veya bel ağrım olmadı. Sadece dikiş bölgesinde hareket halinde sizlamalar var.
Şu anda birbirimize alışmaya çalışıyoruz. Emzirme pratiği yapıyoruz😊 sütüm çok çok az. Hem süt hem de çok az mama takviyesi yapıyoruz ki sarilik olmasın. Ortalama 3-4 gün içinde tam anlamıyla süt gelir dedi hemsiremiz.
Ameliyat esnasında yaşanan durum aşırı derece beni uzse de sonunda kızıma sağlık ve sıhhatli bir şekilde kavuştum. Umarım sizlerin doğumu çok güzel şekillerde gerçekleşir.
Sormak istediğiniz bir şey varsa yardımcı olmak isterim ❤️