Guzelanne56 başın sağolsun canım benim bu dünyada ki en zor şey evlat acısı. Yaşamış biri olarak söylüyorum bunu yaklaşık 2 sene önce 38. Haftalık kızımı karnımda kaybettim çok ağladım çok yıprandım çok zor bir süreç rabbim kimseye yaşatmasın. Dünya durmuştu hayat durmuştu sanki benim için Herşeyin yerini kocaman bir boşluk almıştı. İçimdeki yangın geçmiyordu aglaya ağlaya eşime sordum dedim benim bu İçimdeki yangın geçmiyor hep böylemi olacak demiştim. 2 sene oldu hep böyle oluyormuş o İçimdeki yangın hix geçmedi. Rabbım büyük hiç isyan etmedim ilk zamanlar kendimi suçladım öldüğünü nasıl anlamadım ben annesiyim onun anlamam gerekirdi dedim. Ama sonradan dedim ki yiyecek ekmeği yokmuş bu dünyada. Öyle böyle günler geçti eşime diyordum 40im çıksın hemen çocuk istiyorum ben. Aslında ben çocuk değil yarama merhem istiyordum. Kendim psikolojik açıdan bitmiş bir durumdaydim tekrar çocuk olsaydı hem kendim hemde yeni doğacak bebek ziyan olacakti. Toparladim kendimi alıştım evlat acısına kabullendim yani bir bakıma. Sonra dedim ki kendime yeni bir çocuk için hazırım 1 sene sonra tekrar hamile olduğumu öğrendim şuan 38 haftalık hamileyim. Sana tavsiyem bu süreç cok zor bir süreç ağla olabildiğince ağla içinde tutma acını yaşa yasını yaşa. Ama bunu belli bir süre yaşa sonra kabullen silkelen ve kendine gel. Psikolojik anlamda topqrlandigin zaman çocuk düşün. Tabikide yeniden anne olacaksın. Ben ilk zamanlar çocuk istiyordum tekrar ama sonra diyordum ben nasıl anne olacağım ölen bebeğimden başkasına annelik yapamam ben diyordum ama öyle olmuyormuş yanlış düşünüyormuşum o psikoloji ile. Tekrardan başın sağolsun Rabbım dayanma gücü verecektir. Beni ayakta tutan şey ahirette melegimle tekrardan kavusucak olmam 🤍 böyle zamanlarda insan aynı derdi yaşamış biriyle konuşmak istiyor ben öyleydim çünkü. Özelden her zaman yazabilirsin bana canim 🥺❤️