Kızlar biraz geç oldu ama yazayım da en azından hamile annelere biraz moral vereyim dedim.
Ben şubatta güzeller güzeli kızımı kucağıma aldım çok şükür. 38+4te sancılarım ve kasılmalarım başladı ama hemen hastaneye gitmek istemedim sancımı evde çekmek istedim. Sürekli giren bi sancım yoktu o yüzden erkenden gitmek istemedim. 38+6da sancim baya şiddetlendi ve çok az kan gördüm ona da doğum nişanı diyorlar neyse ben hem özel hemde devler hastanesi takipliydim özelden doktoruma msj attım oda sancılarının sıklığına göre dakika tut dedi ve kan gördüğümü söyleyince muayene olmamı söyledi ama ben biraz daha evde sancimi çekmek istedim. hatta arkadaşımın evine gittik oturmaya çay içmeye evet sancı çekiyordum ama kafamı dağıtmak için en iyi yöntem oydu çünkü ne kadar sancıyı düşünürseniz o kadar şiddetli geliyor size. Neyse orda 1 bardak çay bi kaç tane de kurabiye yedim. Sancım git gide şiddetlendi ve ordan direk muayene olmak için yakınımızdaki devlet hastanesine gittik. Bi yandan korku bi yandan bebeğime kavuşma heyecanı vardı. allah’tan misafirliğe gitmeden önce aetik içime doğuyordu doğum yapacağım bilmiyorum ama valizimi de arabaya koydurtmuştum eşime. gece saat 22 suları muayene oldum 3 cm açıklığım vardı ama çatı darlığım olduğu için doktor bey istersen yine bekleyelim ama bebek kanala sıkışır tekrar mecburen sezaryene almak zorunda kalırım dedi bende ne kendimi ne de bebeğimi tehlikeye atmamak adına hiç beklemeyelim sezaryen olur dedim tabi 2 göz 2 çeşme. en sen ne zaman bişey yedin diye sordular bende 1 saat önce kurabiye yedim dedim bekletmek zorundayız sabaha karşı alıcaz dediler 5 6 civarı bu arada saa daha 23 sularında ben sancı çekiyorum el mahkum tamam deyip usul usul cekiyorum sancimi tabi zor ama dayanılmayacak kadar bişey de değil ara ara giriyor sancı ama gittiğinde kuş gibi oluyorsunuz yine neyse gece itibariyle 39+0 olduk ve bizi saat 03.03te ameliyata aldılar sadece içeri girdiğimde çok soğuk olduğunu hatırlıyorum hatta uzandığımda titriyordum üzerimde bulunan demirlerde sallanınca doktorlar deprem oluyor sanmışlardı o aralar o kadar sık sallanıyorduk ki. derin bi nefes al dediler ve bende ondan sonrası yok sadece kader hadi ac gözlerini dediklerini hatırlıyorum. 03.18de doğmuş bebeğim. ben kendime hemen geldim onlar kaldırana kadar su falan bile içemedim ama kalktıktan sonra ne kadar çok yürürseniz o kadar çabuk toparlıyorsunuz tabi canınınız acıyor ama inanın dayanılmayacak bişey değil rabbim biz kadınları o kadar güçlü yaratmış ki bu acılar bebeğinizi gördüğünüz an bitiyor
kusura bakmayin uzun oldu sorunuz varsa seve seve cvplarım sağlıcakla kucaklayın bebişleri