Bu annelik güdüsüyle alakalı olmakla birlikte bence biraz da vesvese geliyor olabilir..
Vesveseyi içinizde bir balon gibi düşünün eğer ona önem verip üstüne düşerseniz balon şişer ve sizi sürekli rahatsız eder. Fakat önem vermezseniz, mesela o an şöyle deseniz “şu anda bu düşünceler beni rahatsız edecek bir boyuttaysa , sadece duygusal bir anne düşüncesinden çok acı ve kaygı veren bir hâl aldırıyorsa bunun adı vesvesedir.. vesvesenin gerçekle/hakikatle bir bağı yoktur, bununla oyalanıp şu andaki vaktimden lezzet almamı engelliyor, ânımı acılaştırıyorsa bu düşüncelerin üzerinde durmamalıyım” diye, balon söner gider.. Siz elinizden geleni yapıp, dikkat ettikten sonra tevekkül edip bekleyip süreci geçirmekle sorumlusunuz.. sonuçta sizi yaratan zât, bebişinizi de yaratan ve sizin hiçbir dahiliniz olmadan günü gününe bebeğin gelişimini sağlıyor, organlarını yaratıyor ve bir düzen içerisinde rahminizde tutuyor.. ben böyle düşünüyorum, gebeyim.. kendime verdiğim telkin bu. Kendimi en çok aciz hissettiğim bir dönem hamilelik.. gücüm hiçbir şeye yetmiyor ama sonsuz kudret, güç sahibi olana sığınıyorum, Onun rahmetine bırakıyorum kendimi. Olacak olanda hayr vardır💮💮