Sigaraya lisede başlamış, üniversitede artırmış, senelerce de cayır cayır içki sigara içmiş biri olarak sevgilimle evlenme planları yapınca sigarayı bırakmaya ve ona bıraktırmaya karar verdim. Tek başıma bırakamayacağımı, bunu birlikte yapmamız gerektiğini biliyordum. Madem evlenip birlikte yaşlanacağız, ben yanımda sağlıklı bir insan istiyorum, eminim sen de istersin dedim. Eninde sonunda çocuk yapacaksak benim vücudumu temizlemem lazım, senin de sperm kaliten düşer böyle dedim. Aklına yattı, zor da olsa uyum sağladı. Bir iki sene elektronikle oyalandık. Sonra ondan da tiksinti geldi. Bu son bir senede de alkolü neredeyse sıfırladık. Eğer en baştan beni yalnız bıraksaydı, bu onun ciddiyeti ile ilgili bende olumsuz bir izlenim bırakırdı açıkçası. Belki çocuğumu en iyi okullara gönderemeyeceğim, ona bir servet bırakamayacağım. Hayatını kendi çizecek ama bu kadarını ona ebeveyn olarak borçluyuz diye düşünüyorum. Özlemiyor muyum? Geçen gün beni kırdı ve kendimi yapayalnız hissettim. Evde tek başıma sesimi koyverip zırıl zırıl ağladım. Eskiden olsa ilk iş en yakın bakkala gider bi paket alırdım çünkü buna gerçekten ihtiyacım vardı. Ama o bir kırmızı çizgi. O çizgiyi aşacağımı düşünsem zaten korunur hamile kalmazdım. Kendinize güvenin, sandığınızdan çok daha güçlüsünüz.