Suheda_4406resul benim annem, halam, kuzenlerim, herkes isteğe bağlı sezaryen. Annem beni normal doğurduktan sonra kardeşimi sezaryen doğurmak istemiş, hep anlatır iyi ki oğlanı sezaryen yaptım çok rahattı diye. Halam çocuk doktoru, hamile olduğunu öğrenir öğrenmez kadın doğumcu arkadaşından sezaryen tarihi almıştı. Kuzenlerimden biri de aile hakimi, o da bile bile gitti sezaryen tarihi aldı. Ben de haziran ayına tarih aldım, normal düşünmedim bile. Etrafımda normal doğum hiç yok, mantığıma yerleşmemiş normal doğum. Benim psikolojime göre normal doğum yapabilecek biri değilim. Wc’de bile çok zorlanıyorum, vajinal yolla bir insan dünyaya getirecek olma düşüncesi bana çok garip ve çok zorlu geliyor. Doğum anı çok önemli bir an, bunu kendim yapacağıma kendimi bilime ve doktorlara teslim etmeyi tercih ederim. Sonrasında ayağa kalkamayacak olmak da umrumda değil açıkçası. Hayatta en çok seveceğim insanı kendi çığlıklarımla eşleştirmek istemiyorum. Bence çok travmatik. Çocuğumu öyle hatırlamak istemiyorum. Bu arada sezaryen olan yakınlarımın hepsi kısa sürede iyileşti. Kimse burada anlatıldığı gibi sürünmedi, nedense burada öyle bir anlatıyorlar ki. Bence çok nazlılar.