Hamileliğimin 37nci haftasının ilk gününde kontrolüm vardı. Yaşadığım depremden dolayı kasilmalarim vs zaten vardı depreme kadar normal doğum diye diretiyordum amma velakin o geceye kadar… O geceden sonra bende aşırı derecede ozguvensizlik, korkular oluştu. Doğumla alakalı değil yaşadığım seylerin stresinin bebeğimi etkilemesinden çok korkmuştum. Korktuğum gibi de oldu. Hamileliğimin 37nci haftasının ilk gününde muayenem vardı her şey normal ilerliyordu aslında kafası asagi da idi sağlık durumu normal ilerliyordu ama ben bir şey yiyip içemiyordum, korkularımdan uyuyamiyordum . Doktoruma normal doğum değil de sezaryen yapmak istediğimi söyleyedimm önce bir bebeğin sağlık durumuna bakalim ona göre hareket edelim dedi çünkü normal doğum yanlısı bir doktor idi. Muayene geçtiğimiz de kilo alımının durduğunu, suyunun azaldığını acilen sezaryen olmam gerektiğini söyledi. Başımdan aşağı kaynar sular döküldü. 3 gün sonrasına sezaryen günü verdı. Hastaneden tahliller vs yapıp çıktım. Eşim deprem bölgesinde görev yapıyor, o orda kalmıştı ben ailemin yanına gelmiştim doktorun yanından çıkar çıkmaz onu aramıştım acilen gelmesi için.. Gel gelelim ertesi gün gece eşim geldi . Gece benim sürekli olan bir ağrım başladı uykudan uyandıran. Sağa dönüyorsun sola dönüyorsun yok asla geçmiyor. Büyük tuvaletin varmış gibi his ,defalarca kez tuvalete gidip yapamadım ve sancı olduguna karar verip eşimi uyandırdım. Ben başta yalancı sancidir diye düşünüp eşime devletin aciline gidelim bir nst baglanayim duruma göre hareket ederiz demiştim. Beni nst bağlamadan önce çatala çıkardılar 2 cm açıklık dedi ebe şok oldum. 😂 Sonra imza atıp devletten çıkıp eve gittim dusumu aldım hazirlandim , hastane çantamızı zaten hazirlamistim her şeyi alıp evden çıktık ve gittik. Benim kız bir gün daha erken geliyordu anliyacaginiz. Şansıma o gün doktorun birden fazla ameliyatı varmış sabah 6 da hastanedeydim öğlen 11 e kadar doğum için bekledim. Ben bir dogurduysam eşim de dokuz dogurdu😂 yok basım ağrıyor, karnım ağrıyor , uykum var dedikçe benim stresim,korkum gitmişti ona gülmekten 😂😂😂 taaaa kiii o sedyeye yatıp ameliyathaneye girene kadar. Belden vurdukları iğne kesinlikle abarttiklari kadar acımıyor, kolunuzdan açtıkları damar yolu daha acıtıyor emin olun hiç kendinizi kasmayın ve anestezi uzmanin dediği gibi öne eğilip derin nefes alın. Zaten bir dk sürüyor. Ardından bacaklarınız da bir sicaklik hissediyorsunuz ve uyuşmaya başlıyor. Sonra yatırdılar beni sondayi taktılar. Önüme perde çekildi ama ben aşırı heyecan ve korku içerisindeyim. Konuştukları şeyleri duyuyorum ama uğultu gibi şuan hiç birini hatırlamıyorum mesela😁 sonra karnımda bir itilme çekilme gibi şeyler hissettim. Dedim ben hissediyorum canım acıyor. Bilmiyorum başkalarında bu durum oldu mu ama benim gerçekten canım acodi o cekistirme esnasında ve o cümleyi kurdum “ ben vazgeçtim dogurmayacam bırakın beni ” 😂😂😂 Yanimda anestezi tek. Olduğunu tahmin ettigim kisi sen iyi misin ne zamana kadar içinde tutmayı düşünüyorsun dedi 😂😂😂 ardından bir ağlama sesi 😊 o an sanki böyle zaman benim için durdu cektigim acıyı unuttum. Şuan bunları yazarken bile gözlerim dolarak yazıyorum . Ebe bana gösterdiğinde inanamadim resmen bu kadar mı güzel olur gözlerime inanamadim resmen benim kopyamdi bembeyaz benim güzelim can kizim😍 Sonra duygular şelale ben ağlamaya başladım oyle böyle değil sanki o zamana kadar yaşadığım her şey uçup gitti , rahatladım resmen bu kadar mı fark eder 🤣sonra aldılar götürdüler sonra birden midem bulanmaya başladı dedim benim midem bulanıyor kusucam galiba 🤢 aşırı rahatlıkla kollarimi tutarken (vazgecicem dediğim için) tamam gecicek şimdi diyip kolumdan bir seyler verdı 😂 sakinleştirici olduğunu düşünüyorum bir de aşırı ağlıyordum gerçekten çok güzel bir duygu mutluluktan ağlamak sanırım hayatimda ilk defa mutluluktan ağladım. 🙂 Ardından bir on, on beş dk diğer işlemler sürüyor ama k sürede fazla bir şey hissetmiyorsunuz sonra da odaya götürüyorlar. Ben o kısımları felan hiç hatırlamiyorjm ta ki sedyeyeden ana yatağa gectigim zamana kadar. Bir süre sonra ağrılarım başladi . Cekistirme vs unutun bu acı beni mahvetti. Uyuşukluk geçtikçe ağrı artıyor ve ben ağladım acidan bana ağrı kesici verin diye yalvardım hemşirelere. Ki öncesinde rahim toparlayici verdikleri için sonrasında ağrı kesici veriyorlarmış öyle söylemişti. Geceden de aç ve susuz olunca açlık neyse de susuzluk beni çok zorladı. Bir de ben de öksürük vardı oksurdukce dikislerim aciyordu. Su içtikten sonra felan da kustum iki üç kere şerbet vs direkt çıkardık ama inatla bitter cikolata vs yedim midemi aç birakirsam daha da halsiz dusecektim çünkü. Bu sıra da bebeği emzirirken annem ve eşim yardımcı oluyordu çünkü kesinlikle dogrulmak mumkun değil … VE GELDİ CATTİ O İLK KALKIŞ.. kendinize güvenin ve ilk kalkışta yere bakmayın yukarıya veya direkt karşıya bakın ben hemşirenin gözlerine odaklamjstim kendimi. İlk kalkarken onlar yardımcı oluyor zaten. Kalktıktan sonra birkaç adım attık biraz yürüdüm hemşire iyi değilsin gözlerin gidiyor dinlen daha sonra tekrar kalkarsın dedi. Oylelikle geri yattım. Ama kendimi salmadim akşama kadar gelen giden oldu onlar gittikten sonra tekrar yürümek için kalktım ama bu sefer daha iyiydim. Israrla yürüdüm direkt yatmadım. Annem refakat etti ona git sen uyu dedim çünkü k da geceden beri hiç uyumamisti. Ben uyuyamiyordum ağrıdan en azından o uyusun dedm. Annem uyudu ben kendim doğrulup kalkiyordum daha ilk geceden. Tuvalet ihtiyacını vs kendim hallettim. Gece yarısından sonra bebeğimi kendim kucaklayip kendim emzirmeye başladım. Odanın içinde yürüdüm ve sabaha karşı gazimi cikardim. Sabah doktorum da çıkış yapabilecegimizi söyledi. Çocuk doktoru da bebişimi gördükten sonra öğlen çıkışımızi yaptık. Hastaneden çıkarken ceylan gibi seke seke çıkıyordum 🤣🤣🤣 doktorimla koridorda karşılaştık bana arabaya kadar eşlik etti ve sende korse mi var kız maşallah dedi 🤣🤣🤣 dedim vallahi yok hocam 🤣🤣 keşke herkes senin gibi çabuk toparlansa eee kimin hastası dedi 😂😂 . Ve eve geldim. Ara ara eşim , annem ilk gunlerde kalkışlarda yine yardımcı oldu çünkü bazen ağrılarım artıyordu. Şimdi 26 gün oldu doğum yapalı normal bir insan gibiyim ki ben ilk günden beri sürekli yürüdüm yürüyüşe çıktım çünkü göbeğimi gordukce moralim bozuluyordu. Evet acılı bir süreç yalan yok ama sadece o ilk gün çok acı verici sonrası tahammül edilemeyecek kadar değil. Normal doğum sancisini da yaşadığım için yapamıyacagimi anladım. Kendi vücudunuzun kendi doktoru sizsiniz vücudunuzu en iyi siz tanırsınız ben bu yüzden sezaryene karar verdim ve pişman değilim . Tarif edilemez bir duygu imiş annelik. Şimdi yüzüne bakarken bu dünyanın kötülüğünden,pisliklerinden nasıl koruyacağım diye düşünüyorum. Bazen nefes alışverişi kontrol ettiğimde anne olduğumu anlıyorum. Kokusunu içime cektigimde bütün acılarım, kaygılarım,korkularım kayboluveriyor. Evet bu da benim hikayemdi. Rabbim isteyen herkese nasip etsin, bebeklerinizi sağ salim kucaginiza alın inşallah 🤲🏻♥️ merak ettikleriniz sorabilirsiniz 🤗