Herkesin bir hikâyesi var, benimkinide okuyun istedim. 40+0 yani 13 mayıs günü sık olmayacak şekilde sancılarım başladı. ondan önceki 3 günde ara ara oluyordu. normal doğum olması için çok çabaladım hergun düzenli yürüyüş ve merdiven inip çıktım. Eğer günü dolduğu halde gelmeseydi suni sancı verilecekti. Sancılarımın sıklığını sürekli kontrol edip not aldım. Akşama doğru sancı aralığı 10-20 dakikada bir olarak degişti. O gün bütün gece boyunca 1 dakika uyumaksızın sancı çektim hayatımın en zorlu ama sonunun güzel olacağını bildiğim geceydi. Tam 16 saat boyunca aralıksız sancı çektim. Bilerek hastaneye gitmedim. Hamileliğim boyunca çok şey okudum. Bunların hepsinde sancının ne kadar çoğunu evde gecirirsek o kadar rahat edeceğimi öğrendim. 16 saatin sonunda dayanamayacagima karar vererek 2 kere sıcak suya girip çıktım ve valizimi toplayıp hastaneye gittim. Muayenem yapıldığında 5 cm açıklık vardı. Bunu duyunca onca acıya rağmen topladım bütün enerjimi yürüyüşlerle platesle daha fazla acilmami sağladım. Herşey o kadar hızlı gelistiki kendimi bir anda doğumda buldum. Herkesin hikayesi acı eşiği farklı ama ben çok zorlandım bir ara bilincimi kaybettigimi hatırlıyorum 😑 doktorum sağolsun beni kendime getirdi ve karnıma basınç uygulayarak bütün acıma son verdi. Bebeğimin ağlama sesini duyunca bütün çektiğim uykusuz geceler, sancılar hepsi bir anda kayboldu. Bu arada bebeğim 14 Mayıs saat 15.55te ANNELER GÜNÜNDE doğdu 🥰 bugün tam 1 haftalık birbirimize fazlasıyla alıştık. Kokusunu içime çekip yüzüne her baktığımda gözlerimden yaşlar süzülüyo. Rabbim isteyen herkese nasip etsin 🤲🏻 anne olmak bambaşka bir duyguymuş. Benim hikâyem böyleydi. Umarım sizin doğum hikayeleriniz en az benimki kadar güzel ve kolay geçer 🤍🐣