Herkese merhabalar🌸
18 Mayıs öğleden sonra 2’de minik bir kız getirdim bu dünyaya. Fırsat bulmuşken anlatayım istedim ☺️
Başından sonuna kadar neredeyse sorunsuz bir hamilelik geçirdim. Ne mide bulantım oldu ne doğru düzgün ağrım sızım. Son günlere kadar rahat rahat uyudum uyandım. Bebişko da doğum pozisyonuna 26.haftada gelmişti zaten. E süreç böyle ilerleyince normal doğumu kolaylıkla yaparım zannettim. Ama sadece zannetmişim.
18 Mayıs sabahı 5:30 gibi suyumun gelmesiyle uyandım. İdrarla karıştırılamayacak kadar çoktu. Doğumun o gün olacağını anladım. Annem ve eşimi uyandırmadan önce bir güzel duşumu aldım, makyajımı yaptım. Ortalığı biraz toparladıktan sonra eşimi ve annemi uyandırdım. Eşim panikle beni bırakıp hastaneye gidecekti neredeyse, öyle bir panik oldu. Tansiyonu düştü adamın 😀 neyse ufaktan sakinleştirmeye çalıştık, hastaneye doğru yola çıktık. Girişimizi yaptırdıktan sonra beni direkt doğumhaneye aldılar ve ebe muayene etti. Suyumun geldiği doğruydu fakat açıklık hiç yoktu, bu arada bende ağrı sızı kasılma gibi belirtiler de yoktu. Muayene sırasında ebe eliyle 2 cm kadar açtığını söyledi. Müdahale biraz rahatsızlık vericiydi açıkçası. Bebeğin kafası çok yukarıdaydı çünkü. Sanırım ebe bebeğin kafasına dokunmaya çalıştı. Muayene sonrası sancı odasına alındım ve suni sancı takıldı. Eh yarım saat sonra bende film koptu 🥲 yaklaşık 3 saat suni sancı takılı kaldı, nst haricinde sürekli yürümeye ve pilates topunda hareket etmeye çalıştım ama yine de o sancıyı çekmek çok zordu. Arada iki kere daha ebe tarafından muayene edildim fakat eliyle yaptığı müdahale ile 4 cm açıklığa kadar ulaşmama rağmen bir türlü ilerleyemedi. Rahim kaslarım kalınmış maalesef. Bebek doğum kanalına giremedi ve benim o ağrıyı 1 dk daha çekmeye gücüm kalmamıştı. Doktorum zaten ebe ile sürekli iletişim halindeydi, hızlıca geldi. Durumu izah etti, beklemenin bir yararı yoktu. Ben de o sırada sezaryene alın beni diye ağlıyordum zaten 🥲 hemen işlemler neyse yapıldı, tekerlekli sandalye ile ameliyathaneye götürdüler. Kendi isteğimle genel anestezi oldum ve pıt diye bebiş doğdu. Genel anesteziden bebek etikelenmesin diye beni uyutmadan önce tüm işlemleri yaptılar. Sonra ben uyudum ve 5-6 dk sonra bebeği gösterip hazırlamak için götürmüşler. Ben de yaklaşık 1 saat sonra odaya çıkarıldım. Kızımla ikimiz aynı anda odaya getirilmişiz ben sersemlikten bu kısımları hiç hatırlamıyorum. Birlikte fotoğraflarımız var “bu ne acaba?” edasıyla bakmışım yavruma 🥲 öyle böyle bir kaç saate tam anlamıyla kendime geldim. Bu arada bebekle annem ve kayınvalidem ilgilendi. Hemşire gelip yürütmek için beni ayağa kaldırdı. Kas ağrısından başka bir şey hissetmedim. Sanki 100 tane mekik çekmişim gibi bir ağrım vardı karnımda. Bol bol yürümeye çalıştım, tuvalete yardımsız gidip geldim. Kızımı emzirdim. Sütüm ilk dakikadan geldi çok şükür. Ama göğüs uçlarım biraz küçük olduğu için hemşire silikon uç önerdi, eşim onu aldı geldi. Bebeğim hemen emdi. İlk gün ağrı sızı olmadı ama ikinci gün biraz ağrım vardı. Yine de yardımsız her işimi yapabilecek haldeydim, tabi ağır ağır. Bugün artık 3.gün. Ve daha iyiyim. Evimdeyim bebeğimle. İkimiz de sağlıklıyız çok şükür🙏🏼 ben başından beri illa şöyle doğum böyle doğum olsun diye ısrarcı olmamıştım. Normali denemek tabi ki istedim ama nasip olmadı. Sezaryenin hayat kurtarıcı olduğuna da tam anlamıyla kanaat getirmiş oldum ☺️ upuzun bir hikaye oldu 🙈
Umarım sizlerin bundan çok çok daha güzel doğum hikayeleri olur 🌸