Oğlum doğduğunda kızım 3 yaşındaydı. Hamilelik süresince herşey çok güzeldi kardeşim kardeşim diye seviyodu, seviniyodu. Ne yapsak kardeşimlede yapcam onunlada paylaşcam deyip durdu öğrendiği günden beri ama gelgelim zaman gelipte doğum olunca kızım kardeşini kabullenemedi. Başta görmezden geldi. Burnunun ucuyla bakıyodu kardeşine. Ben ne zaman emzirmek için kucağıma alsam kendiside hemen kucağıma gelmek istiyodu -kızım elini boynumda gezdirerek uyurdu akşamları ama kardeşi her emdiğinde gece gündüz farketmeksizin yine öyle yapmaya başladı. Gece emzik alışkanlığı sonlanmamıştı ama onuda arttırdı artık gün içindede ne zaman boynumla oynayacak olsa emziğinide aldı geldi yanıma- kardeşine benm bakmamı kabullenemedi. Babam baksın anneannem babannem baksın gibi alternatifler sundu kendince. Hastaneden eve geldiğimiz gün hastalandı ateşlendi iki gün hasta yattı artık içinde neler yaşadıysa. Ama ne ona olan ilgimizi azalttık nede kardeşini sevmemezlik yaptık. Anlattık, açıkladık zorlandı kabul edemedi ama sonrasında yavaş yavaş varlığına alışmaya başladı. Şuan 26 günlüğüz artık altını değiştirirken yada emzirirken müsade ediyo sonrasında onunla ilgileneceğimi söylediğimde sırasını bekliyo. Ama bütün bunlara kıskançlık diyemem. Sadece evde kendinden başka bi bebeği kabullenemedi. Biz hep ona kardeşinle oynayacaksın onunla paylaşacaksın vs derken zihninde aslında iletişim kurabileceği birini canlandırmış sanırm. Bebeğin sürekli ağlamasını sürekli kucakta olmasını garipsedi ister istemez. Süreç biraz zorlu oldu ama inşallah bebeğimiz biraz büyüyüp ablasına tepkiler vermeye başladığında sanırm daha kolay olacak.