ardenmommy bunu ilk kez dillendiriyorum.. kızım 25 haftalık doğdu, bi görsen minicikti derisi şeffafdı damarları görünüyordu mordu.. küvöze baktım öylece içimde fırtınalar koptu ama annelik fırtınası değil.. korku, endişe.. orda bi bebek yatıyo hareketsiz, entübe, ölecek diyolar.. benim bebeğim olduğunu söylüyolar ama ben hiç bişey hissedemyorum.. aylarca sürdü bu duygu.. sadece küvöze bakıyodum eşime çaktırmamak için seviyomuş gibi yapıyodum ama ruh gibiydim.. donuk, hissis.. kendime bile itiraf edemeden seviyomuş gibi yapıyodum..aylar sonra bir gece annem hiç beklemediğim bi anda “hiç anne gbi hissetmiyosun değil mi?” Dedi.. o an kendimi o kadar suçlu hissedim ki anlatamam.. hıçkıra hıçkıra ağladım orda bi bebek var benim bebeğim yaşam mücadelesi veriyo, doktorlar ölecek diyo, küçücük bedeni kanamalar, ameliyatlar..tutunmak için var gücüyle çabalıyo.. ama ben.. ben daha ona layık bir anne bile olamıyorum dedim.. o gece sabaha kadar anneme sarılıp ağladım.. annem normal dedi teselli etmeye çalıştı ama yok kendimden nefret etmeme engel olamadı..ertesi gün bebeğimin yanına gittiğimde tam 98. Günde doktor kucağına almak istermisin dedi.. o gün korktuğum kadar ömrümde korkmadım 38 cm, 1300 gr.. oyuncak bebek gibi bir şey.. üstelik hala anneliği tatmamışım.. tamam dedim kucağıma aldım ve o an sanki kafamda bişey patladı.. yavrumun teni tenime değdi.. kokusu kalbime dokundu.. bambaşka bir şey çığ gibi büyüdü içimde.. o günden sonra kızımın yanına her gittiğimde içimdeki sevgi ve ona bişey olacak korkusu katlanarak büyüdü.. çok güzel şeymiş anne olmak.. şimdi kızım koynuma yaslanmadan uyumuyo.. desteksiz uyumayı öğrensin diyolar ama zaten öğrenecek.. biz zaten zor kavuştuk 🥰🥰