Merhaba Sevgili Anneler 🥰 Bende doğum hikayemi yazmak istedim ama doğumdan 17 gün sonra anca fırsat bulabildim 😊 37+2 de doktor kontrolune gittigimde sancılarım baslamisti, benim hissettigim bir sanci yoktu ama cok zorlanmaya baslamistim, rahimde hissettigim baskinin normal oldugunu dusunuyordum ki aslinda sancilarim baslamis ve ben farkinda degilmisim. Bu benim ikinci hamileligim olmasina ragmen tüm süreç cok farkliydi ve ben daha once hic hamilelik yasamamis gibi tecrubesiz kaldim 😊 ilk dogumumda sezeryan oldugu icin doktorum riske atamadi ve o gun bebegi almaya karar verdi, korku, heyecan, telaş hepsi biraradaydi ve 4.5 yasinda bir oglum varken onu arkada birakip doguma gidecek olmamin buruklugu ile aglamayla baslayan dogum surecim beni cok yipratti 😔 Spinal dogum icin beni almaya geldiler, ameliyathaneye gittigimde omrumden 10 senemi alan surecim basladi, anestezi doktoru belimde yamukluk oldugunu soyledi, cunku bir turlu igneyi yapamadilar, canim cok yaniyor bir yandan agliyorum, bir yandan korkuyorum cunku her denemede bacaklarimda kasilmalar oluyor ve korkum giderek artiyordu, belimdeki kemikleri sıkarak igneyi yapacagi yeri kontrol ediyor ve ben dayanilmayacak bu aciyla bas etmeye calisiyordum. 8-10-15 deneme sayiyi bile hatirlayamiyorum, en son doktorumun birakin artik genel anesteziye donelim dedigini duydum biran olsun ellerimi birakmadi ve benimle birlikte agladi, tam o sirada igneyi vurdular ve dogum basladi, aci, korku hepsi eklenince tansiyonum 16 ya yukseldi, bayilma hissi geldi ve o sirada bebegimi gorebilmek icin kendimi teselli ettim 😔 Bebegim dogdu ve onu öpüp kokladiktan sonra beni bayilttilar, 1 saat ameliyatta kalmisim, cunku mesanemin yapistigini farketmis doktorum ve onu ayirmak icin cok ugrasmis, resmen kazidik dedi sonrasinda ve bu sebeple uzun sure ameliyatta kaldim, sonra odaya ciktigimda daha hicbirseyin farkinda degildim, ilaclarin etkisi gecince agrilarim ve acilarim basladi, yuruyemedim, bacaklarim sisti, belimde kocaman bir morluk ve igne izleri buna bagli bel ve sirt agrim 🥲 2 gun boyunca hastanede kaldik, eve geldikten sonra cocugumu kucagima alamadim, yuruyemedim o kadar zordu ki hersey, hic duzelemeyecegim sandim ve korkum katlanmaya basladi, hergun iyi olacagim diye uyandim, sabrettim, dayandim ve cok sukur ki artik iyiyim 🥰 Ev islerine bile basladim, iki cocugumla da ilgilenebiliyorum, bu surecte esim cok destek oldu, iyilesmem icin elinden geleni yapti, cunku oda cok korktu farkindaydim beni boyle gormeye alisik degil, ilk dogumumda hic yatmadim hastaneden gelip herseyi kendim yapmaya baslamistim ama ikinci dogum gercekten cok zorladi, 2.5 sene once annemi kaybettim ve onun yoklugu, yalnizligi, eksikligi de eklenince omrum boyunca unutamayacagim bir dogum yasadim, hayatimin 10 yili gitti belki ama sabrettim, iyi olacagima inandim, cocuklarim icin guclu olmam gerektigini biliyordum ve cok sukur o gucu kazandim, her ne olursa her ne yasanirsa yasansin cocuklarimin kokusu, sicakligi ve saglikli olmalari sukretmeme sebep oldu, sabretmeme sebel oldu ve bunu basarabildim. Dogum yapacak tum anneler, her ne sekilde olursa olsun, ne zorlukla karsilasirsaniz karsilasin asla vazgecmeyin, evladinizi kucaginiza aldiginizda o mis kokusunun herseye bedel oldugunu goreceksiniz, biz kadinlar hayatta her mucadele ve zorlukla karsilasiyoruz ama gucumuze guc katiyoruz, sakin pes etmeyin ve hayata guzel tarafindan bakarak cikilmasi güc hatta imkansiz gelen tum zorluklardan guclenerek cikmayi basarin, herkese guzel, kolay ve saglikli dogumlar diliyorum en onemlisi tum yavrularimiz saglikla dunyaya gelsin bizi, yolumuzu aydinlatan ışık olsunlar, herkese sevgiler 🥰🥰🥰