06Seyma-06 Canım, anneciğine şifalar diliyorum. O iyi hissederse sen de daha güçlü hissedersin. Çok iyi anlıyorum bu durumu.
Annem 75 yaşında, eşimin ailesi ile görüşmemeyi tercih ediyorum, ne onu ne görümcemi yanımda istemiyorum. Kız kardeşim yok. Yakın arkadaşlarım yoğun çalışıyorlar, onlardan böyle bir şey isteyemem. Hastanede yanımda yalnız eşimi istiyorum ama o da anladığım kadarıyla yanlış bir şey yapmaktan korkuyor. Gerçi ben de ona nasıl güvenirim bilmiyorum ama çocuk ikimize aitse elini taşın altına sokmalı. Annemin teyzem kadar sevdiğim bir dostu var, ben ilk gece kalırım yanında korkma dedi ama ona da yük olmak istemiyorum. Kız kardeşi ya da yakın kuzeni olanlar ne kadar şanslıymış.
Sorun şu ki üniversite hastanesi takipliyim ve doktorumu bırakmak istemiyorum. Ama özel odalarda yer bulamazsam servise erkek almayacaklarından eşim gelemez. Sırf bu yüzden Egepol’e mi geçsem diyorum ama sonra pişman olmaktan korkuyorum. Sezaryen dikişiyle ne yapacağım kim bilir - normal doğurabileceğimi hiç sanmıyorum, istemiyorum da zaten.