Minisanne12 5 yaşına girecek oğlum var, tükürmez, bağırmaz, parkta sırasını bekler (öyle öğrettim birinin önene geçerse sırasına geri getirdim), vurmaz ve hakaret bilmez, çöpünü bile elinde taşır. Evde istediği çekmeceyi açtı karıştırdı, mutfak eşyaları ile oynadı, kitaplığı indirdi ama hiç yırtmadı, ama sokakta bağırırsa güzelce uyarırım hala devam ederse zorla susturmam demek mi enerjisini boşaltmaya ihtiyacı var derim. Başkalarının özgürlüğünü gasp ederek özgürlük alanı yaratmadım hiç. Ama çocuk işte, asla aman benimki yapmaz dememeli. Ben de bazen tutturan çocuklara şaşakalıyorum. Bazı fenomenlerin çocuklarını görünce tövbe dediğim oluyor ama 2. nasıl olacak bilmiyorum. Tabi ki çocuklara sınırlar çizilmeli, evdeki bibloyu alıp kırmamalı, çiçekleri kopartmamalı, hayvanlara tekme atmamalı, başkalarının evinde eve zarar vermemeli, anne daima peşinde olmalı. Ama otur çocuğum annenin yanında demek hayal oluyor. Oturmuyor çünkü. Daha bu gün avm de 3 kez oturur musun dedim yemek yerken, her lokmada kalktı ayağa. Gerilsek bile içimizden nefes alıp verdik idare ettik. Benim çocuğum çok yaramaz olmadığı için belki de yaramaz olanı anlayamam ama eleştiremem de o başka. Ama evimde başka bir çocuk kedime, çiçeğime zarar verse annesini uyarır mıyım evet. Ama çocuğa mana bulur muyum hayır:)