Hislerimden ötürü kendime kızıyordum. İyi ki okudum yazdıklarınızı. İlk bebeğim; eşim de ben de kız istiyorduk. Hatta eşim kızın adını daha geçen seneden bulmuştu bile. Erkek adı bulmadı çünkü erkek bebek ihtimalini bile konuşmuyordu. Abim de eşim de çocukken yerinde durmazmış. Hep oğlum olursa ayvayı yerim derdim. Ben ise çok sakin bir çocuktum. Tamam, çocuk istiyoruz dediğimiz andan beri hep kız hayali kurdum ama gebe kalmadan önce rüyamda dünya güzeli bir erkek bebek gördüm. Bir de hamile kalamazsam diye hiç büyük konuşmamaya çalıştım hep, sağlıkla gelsin de, dedim. Baştan beri erkek hissediyorum ve bizimki sonunda pipişkoyu gösterdi. Onu şimdiden çok seviyorum. Eğer kız olduğunu duysam belki ikinci çocuk fikri hiç aklıma gelmeyecekti. Şimdi, bunu sağlıkla doğursam, biraz kendime gelsem acaba ikinciyi becerebilir miyiz, diye düşünmeye başladım. Hatta Kıbrıs’taki bazı tüp bebek merkezlerinde ücret karşılığı cinsiyet belirlendiğini duymuştum; acaba ne kadardır falan diye düşünürken buldum kendimi. Böyle şeyler düşündüğümü oğlum hissediyor da üzülüyor gibi geliyor. Zaten kafaya takan bir insandım, bu hamilelik beni delirtmez umarım. 😔