anapanda12 kızımı doğurmadan önce hergün büyümesi ve gelişmesi çok garip geliyordu. Kadın vücudunun böyle mükemmel olması… Kadın olmak başlı başına bu ülkede zorlukken birde içimde bir minik canavar… Sonra 32 haftada her an doğabilir dediler. Açılma sancı su
gelişi yoktu. Ama doktor suyun az her an alabiliriz falan demişti (aslında öyle değilmiş aşırı karışık hikaye, doğum hikayeme bakabilirsin.) 26 saat sancı çektim, hani o an cidden bitsede gitsek durumuna girmiştim. Zaten acı eşiğim düşük birde doğum sancısı… Hoş o katlanamadığım sancılar 30 dakika sürdü en fazla ama o an 30 dakika değildi. 🤣 burda bir çok arkadaşım meraktan çatlamıştı… Ama doğdu ve kucağıma koydular. Dedimki tamam. Ben 23 yıldır bunun için yaşamışım. İlerde Umikom olsun diye. Hayatta hep bir amaç için var olduğumu düşündüm. Belki bu psikolojik bir rahatsızlık bilemem ama ben önemliydim. Benim hayatımın bir amacı vardı. O gün, 13.47 de, göğsümde sakinleşen 51.5 cm ve 3.570 gramlık o varlıktı benim varoluş sebebim. O doğsun diye ben doğmuştum. Şuanda 9 aylık, şu hayattaki en güzel şeyim Umiko. Ona olan duygularımı asla anlatamam. Kelimeler yetmez. Hergün bir huy edinmesi, belki bir diğerini bırakması abidik gubidik hareketleri falan varya offf hepsi tamam ya dedirtiyor. Tamam işte ben bugün için var olmuşum. Elbette zor dönemleri var. Herşey gibi. Ama zamanla hallederiz elbett…