Merhaba arkadaşlar, 29-30. Haftamdan beri aşırı kaşıntım vardı. Kolestaz için değerlerim başlarda bir tık yüksek cıkıyordu, sürekli takip ediyorduk. En son birden, 1 günde aşırı arttığını gördü doktorum. 18 Nisan günü bir karar vermemiz gerektiğini söyledi. Saat akşam 5 civarıydı sanıyorum. İlaç vs kullanmamıştım daha önce kolestaz için. Bebeği almazlarsa karnımda ölebileceğini ya da benim komaya girebileceğimi söyledi. Hemen bu akşam alalım dedi. Ciğer geliştirici vurmaya vaktimiz olmadığını söyledi. Birkaç hafta yoğunbakımda kalır muhtemelen bebek dedi. Eve git hemen hazırlan gel dedi. 34. haftadaydım eşyaları yıkamıştım ama çantası vb hazır değildi daha. Doktor benle o konuşmayı yaptıktan sonra eve nasıl gittim, nasıl hazırlandım bilmiyorum. Çok kötüydü, o kadar korktum ki. Birkaç saatte ağlaya ağlaya hazırlanıp doğuma alındım. Tahlillerimi yapıp ameliyathaneye aldılar. Anestezi teknisyeni bir kız vardı, ameliyatın her detayını anlattı çok rahatlattı beni. Spinal olacaktım. Sedyede oturur pozisyondayken iğneyi vuruyolar. İğne acıtmıyor anlamadım bile, yalnızca ilacı biraz yakıyor ama dakikalık bir şey. Sonra bacaklara sıcaklık gelmeye başlıyor. Her şeyi hissediyorsun ama canın yanmıyor. Zaten bebek için o kadar endişeliydim ki ameliyat hakkında hiçbir şey düşünmüyordum bebeği bekliyordum sadece. Sonda takıldığını çıkarıldığını vb hissetmedim. Takmamış olabilirler çünkü hiç görmedim çıkarılmadı da. Çok kısa sürdü, sanıyorum 4-5 dakika sonra bebeği çıkardılar. Öyle bir ağlıyordu ki kızım. Bir insan başka bir insanın ağlamasına ne kadar sevinebilir bilmiyorum. Hayatımın en güzel anıydı sanırım. Örtüye sarıp yanağıma koydular yanağını. Minnacıktı. 2150 Gr doğdu kızım. Doktorum dikiş atarken bebeğin sağlıklı göründüğünü yoğun bakıma alınmayabileceğini söyledi. Bebeği götürdüler, sanırım 20 dakika sürdü dikme işleri. Karnıma kimse bastırmadı. Odaya alındım, kızımı da yanıma getirdiler. Çok güçlüydü bebeğim hemen yanıma geldi. Doğumdan sonra hiç başım ağrımadı. Ne yalan söyleyeyim kalkarken canım yandı. 10da ameliyattan çıktım, o gece birkaç kere tuvalet için ayağa kalktım. Gerçekten canım yandı ama dayanılmayacak gibi bir şey değil. O gece her kalktığımda midem bulandı. En kötüsü de bu, çünkü öğürürken dikişler aşırı acıyor. Mide bulantısı olmasa hiç korkulacak bir sey değil. 1-2 kere de kustum. Ertesi gün çok rahat kalktım hiç ameliyatlı gibi değildim. 1 haftadır da çok rahatım her işimi yapabiliyoum 2. Günden beri. 2 gece hastanede tuttular benim değerlerimi kontrol ettiler sürekli. Şimdi evdeyiz, kızım kollarımda. Sağlıklı çok şükür.
Biraz uzun oldu ama içimi dökmek istedim. Sezaryen asla korkulacak bir şey değilmiş arkadaşlar. Sonrasında birkaç günü atlatınca hiçbir şey kalmıyor.
Doğuma kadar olan kısmı hariç pozitifti sanıyorum doğum hikayem. Dilerim hepiniz sağlıklı, kolaylıkla bir doğum geçirirsiniz. ♥️