Öncelikle herkesin bayramını kutluyorum. Biz arefe günü kavuştuk kızımla. Henüz daha 3 günlüğüz. Hemen detaylara geçmek istiyorum.
Şimdi öncellikle aşırı korku ve heycan vardi bende. 20 Nisan aynı zamanda eşimle nişanlılık yildonumumuz 😊 Doktor bey o güne tarih verdi tamamen şans eseri oldu yani. O gün hastaneye gittik sabah 8 de ordaydik. Bu arada özel hastane de doğumum oldu. En başından beri orda takipliydim. Sabah gittik evraklar falan filan neyse odaya çıktım üstümü değiştirdim. Damar yolu açıldı. Yaklaşık 15 dk sonra ameliyathaneye geçtik. Fazla beklemedim yani. Oraya girince bı tedirginlik korku oldu. Daha önce de aynı ameliyathaneye girmiştim kürtaj olmaya. Ondan biraz kötü oldum tekrar girince. Neyse sonra beni sedyeye oturttular. Bekledim biraz böyle bı 20 dk bekledim o şekilde. Sonra anestezi doktoru geldi. Yaşlı bı amcaydi 😁 kendini bana bırak iğne yapicam ben pozisyon ayarliycam dedi. Bende saldim kendimi. O iğneyi hiç hissetmedim gerçekten. Sonra bana ayakların yanmaya başladı mı dedi ilacı verirken. Evet dedim. Sonra beni sedyeye yatırdılar. Hemen uyustum ve gerçekten o uyuşma daha kötüydü benim için. Tabi korkulacak bişey değil ama insanın bacaklarini hissetmemesi gerçekten çok kotu birseymis. Neyse sonra o şekilde biraz daha bekledim üstümü orttuler. Sonra hemşire dokunduklarimi hissedeceksin ama acı hissetmeyeceksin dedi. Sonra doktorum geldi. Hadi çıkaralım bebisi dedi. Nasılsın dedi bana ilk önce. Heycanli dedim. Korktum tabi keserken hissederim diye içimden okumaya başladım sürekli. Ama 2 dakika içinde bebeğim çıktı. Ağlama sesini duydum. Gösterdi bana çok küçük dedim. Sonra hemen üstünü giydirdiler. Sonra fotoğrafımızı çekti hemşire. Sonra babasına goturduler. Yarım saat daha kaldım ben masada. Sonra servise alındım. İlk tabi herşey iyiydi uyuşuk olduğum için ağrım olmadı. Hemşire bebeği emzirtti bana gösterdi kendisi yardımcı oldu. Sonra yavaş yavaş ağrım başladı. Ağrı kesici yaptılar. Biraz geçti. Sonra tekrar başladı. Ben birazda acı eşiği düşük biri oldugum için çok ağrım oldu. Sonra uyuşukluk yavaş yavaş gidince hemşire geldi beni kaldırdı yataktan. O ilk kalkma ölüm gibi biseydi ama kimse ölmedi. Sonra 7 kere yürüdüm zor da olsa kendimi zorladım ve şartlandirdim yürüdüm sürekli. Gazimi çıkarttım ama hala büyük tuvaletimi yapamadim. Tek sıkıntım şuan büyük tuvaletimi yapamamak. Onun dışında yataktan kalkarken veya yatarken özellikle geceleri ameliyat yerimde sızlama yanma oluyor. Dayaniyorum. Ama şunu söylemek istiyorum gerçekten gelip geciciymis bugün 3 gün oldu. Atlattım başardım diyorum kendi kendime yani. Ben ki yani benim gibi hem psikolojik olarak rahatsız olan biriyim hemde acı eşiği çok düşük olan biriyim. Benim gibi biri basardiysa gerçekten herkes yapabilir. Tek tavsiyem rahat olun kasmayın kendinizi. Ben ameliyatta ağlarim panik atak geçiririm diye düşünüyordum ama hiç biri olmadı. Çünkü kendimi sankinlestirdim ve bol bol Ayetel Kürsi nas Felak sürelerini okudum. Şimdi 3 günlük bir anneyim ve kızım kucagimda yazıyorum bunları. Çok güzel bir duyguymus gerçekten. Allah bekleyenlere kolaylıkla nasip etsin inşallah. ❤️