**evet başlıktanda anlaşılacağı üzere uzun, biraz fazla uzun olabilir. Buyurun okumaya lütfen
Bebeğim şuan bir buçuk aylık ve ben onu ayağımda sallarken bu hikayemi yazıyorum. Gerçi nereden başlayacağımı bilmediğim için bayadır yazamadım. Ama bugün artık İnşeAllah bu destanı yazıcam hahahah.
Öncelikle burası yani happy Mom forum bana çok katkıda bulundu pozitif doğum hikayeleri ile, tecrübeli anneleri ile. Buradan çok şey öğrendim buradaki herkese gerçekten çok teşekkür ederim.
Bir tavsiyem olacak oda şu; arkadaşlar kendinizi sadece bir doğuma odaklamayın, sadece bir doğum hakkında bilgi edinmeyin. Bebeğiniz nasıl gelmek istiyorsa öyle geliyor ve siz buna karşı gelemiyorsunuz malesef. Sadece normale yada sadece sezaryene odaklı kalmayın, her ikisi içinde hayırlısını isteyin.
En baştan beri normal doğum istiyordum. Hep araştırmalar yaptım egzersizleri araştırdım, ne yersem doğumum kolay olur, ne uygularsam doğumum kolay olur diye hep bunları araştırdım. Asla sezaryeni araştırmadım hatta buradaki sezaryen hikayelerini bile okumuyordum hep normal doğum hikayelerini okuyordum. O kadar kendimi normale odaklamıştım ki, acil sezaryen dediklerinde çok büyük bir boşluk yaşadım. Normal istiyordum sezaryen zordu (çevremden duyduğum kadarıyla ) bu yüzden hep normal istiyordum. Ama yanlışmış keşke normali araştırdığımın 3/1 kadar sezaryeni araştırsaydım bilgi edinseydim.
40+5de kontrole gittim (tabi ben muayene olur çıkarım çarşıda dolaşırım diye düşünüyordum) Gidiş o gidiş bidaha da çıkamadım. Bebeğimle çıktım hastaneden. Doktorum ayrıntılı bir şekilde ultrasona baktı, bebeğimin suyu çok azalmıştı (hiç farketmedim) ve bebeğim sürekli toplanıyordu. Nst de sancım yüksek çıktı ama ben hiç sancı ağrı hissetmediğim için bilmiyordum. Sadece sürekli karnım sertleşiyordu, doktorumun dediğine göre o sertleşme sancıymış. Doktorum çatı muayenesi yaptı (bu arada acılı bir şey değildi, 2 dakika bile sürmüyor zaten. Parmağını sokup çıkartıyor) 2 cm açıklık vardı. Hemen tahlil verdim idrar ve kan tahlili. Ama aksilik oldu, son anda hastane değiştirmek zorunda kaldık. (En başta yaptığımız her türlü anlaşmayı bozdukları için eşim sinirlendi ve beni başka bir hastaneye götürdü. İyikide götürmüş) gittiğimiz hastane de ebe muayene etti 6 cm açıklığım vardı ve ben gene sancı ağrı hiç bir şey hissetmiyordum. Nst de sancım çıkıyordu, ama bende bir şey yoktu çok iyiydim. (Aslında bu iyi bir şeydi, acı eşiğimin yüksek olduğunu gösteriyordu ve aksilikler olmasaydı çok kolay normal doğurabilirdim) ebe detaylı bir şekilde alttan muayene etti (o sırada yeni doktorum da yetişmeye çalışıyordu) bebeğim yan dönmüştü ve iri bir bebek olduğu için çok zorlanacağımı söyledi bana. (Gerçekten de normal olsaydı çok yıpranırdım doğıramazdım diye tahmin ediyorum) ben sancı hissetmediğim için de olmadı ıkınamazdım, bebeğimin suyu azaldığı için suni veremezlerdi bu ona ters etki yapar ve kalp atışlarını yükseltip tehlikeye sokabilirdi. (Bu arada doğuma girmeden önce çok hastaydım aşırı şekilde öksürüyordum, deprem zamanı çok soğuktu ve biz sürekli dışarı çıktığımız için o arada üşüttüğümü düşünüyorum. Öksür öksür mahvolmuştum.) ebe biraz daha kontrol ettikten sonra acil sezaryen diyerek anestezi ekibinede haber edildi. Bende onları beklemeye başladım. O arada kan alındı ve sonda takıldı (sonda asla acıtmadı saniyelik bir işlem) tabi sezaryene girmeden önce bana sancılar vurmaya başladı hemde aralıksız. Elimde serum askısı vardı onu da havaya kaldırıp tempolu bir şekilde yürüyordum (koşar gibi) biraz daha orda dursaydım tavşan gibi sıçrıcaktım resmen. Sancılar öyle vurunca ebeye söyleyerek daha gelmediler mi diye soruyordum. O sırada sedye geldi beni ameliyathaneye götürmeye. Sancıdan dolayı binemiyorum, bi ara bi kaç saniye azaldı sancım , azaldığı gibi atladım sedyenin üzerine. Yol biraz daha uzun sürseydi herhalde kendimi atardım sedyenin üzerinden, sancının şiddetinden dayanılmıyor yatılmıyor çünkü. Ameliyatheneye geldik sonunda 🥲 tabi beni diğer sedyeye çıkartmaya çalışıyorlar ama sancıdan elim ayağım tutmuyor akıllıca doğru düzgün hareket edemiyorum.
Sağolsunlar beni motive ettiler, sezaryen kolay sezaryenden korkma diye (dedikleri gibi de oldu, hala iyiki sezaryen olmuşum diyorum) spinal olduğu için iğne yaptılar. Hiç acıtmadı, gerçekten dedikleri gibi damar yolu o iğneye göre daha zor. İğneyi yaptılar ondan sonra bacaklarımı hissetmedim zaten. Yaptıkları hiç bir işlemi hissetmiyorsunuz zaten, sadece sonda bebeği çıkartırken ve ondan sonra bir çekiştirme oluyor onu anlıyorsunuz, hissetmiyorsunuz sadece sizi çekiştirdiklerini anlıyorsunuz. Hiç bir şekilde acı falan hissetmiyorsunuz. Belki içerde 1 saat bile kalmamışımdır. Ben saate bakmadım ama annemin dediğine göre çabuk bitmiş. Annem diyor ki ben tam kendimi yaydım oturdum, o arada bebeği çıkardılar götürdüler ben de arkalarından gittim. Galiba ben girdikten 15 dakika sonra bebeğim çıkmış bi 15 dakika sonra da ben çıkmışım öyle söylediler. Bebeğim doğduğu zaman temizleyip yanağıma dokundurttular çok güzeldi ( tabi o zaman ki heyecan ve tedirginliğimden dolayı çok anlayamadım ama şimdi hatırlıyorum da çok eşsiz bir anmış gerçekten) 12.45 de doğdu oğlum
Çok yorgundum ameliyat esnasında uyuyayım dedim ama uyudum mu rüya mı gördüm çok hatırlayamadım şimdi 😅 ama odaya götürürlerken fırsat bu fırsat uyudum asansörde. ( oyyyyş bebeğimi görseydiniz çok tatlıydı çok güzel di)
5 6 saat arası uyuşuk kaldım , bu arada kanama kontrolüne gelip 3 kere karnıma bastırdılar, ama uyuşuk olduğunuz için hiç bir şey hissetmiyorsunuz zaten. Sadece son yaptıkları azıcık ağrıttı oda uyuşukluğum yavaş yavaş geçtiği için. Odaya gelir gelmez bana morfin verdiler onun da etkisiyle belki hiç ağrı sızı yaşamadım. Karnınıza kum torbası koyuyorlar ama uyuşuk olduğunuz için gene hissetmiyorsunuz zaten, sadece ağır olduğu için bi zaman sonra ağırlık hissettim o zamanda süresi dolduğu için kaldırdılar zaten. İlk kalkış için hemşire geldi önce kas gevşeltici iğne yaptı sonra sondayı çıkartıp bezi taktı (sondanın çıkması da acılı değildi saniyelik bir işlemdi oda) ilk yürüyüş hiç zor olmadı benim için sadece desteksiz yürüyemedim oda yürüdükçe açıldım üçüncü turdan sonra tek başıma yürüdüm. Yürürken karşıya bakmak ve güzel şeyler düşünmek yürümeyi kolaylaştırıyor. Yürüyüp açıldıktan sonrada hiç yatmadım zaten. Biz hazırlıksız yakalandığımız için sezaryene komposta falan eve dönünce içtim. Hastanede iki litre kayısı suyu ve bol bol su içtim gazımı çıkarmam da tuvalete gitmem de kolay oldu bi sıkıntı yaşamadım. Hatta iki gün hastane de bile kalmadım doğum yaptığım akşam evime döndüm ( hastane ortamlarını hiç sevmiyorum bu yüzden doktora söyledim oda onay verdi sıkıntım olmadığı için ilaçlarımı yazıp eve gönderdi) sezaryen o kadar kolaydı ki eve geldikten sonrada hiç ağrı sızı çekmedim ( tabi verilen ilaçlarıda düzenli kullandım onların da faydası vardır belki) sadece ilk bir hafta hareketlerinizde oturup kalkmanızda kısıtlma oluyor ama abartılacak büyütülecek kadar bir şey değil.
Kısaca ben ağrısız sızısız spinal sezaryen oldum iyiki de olmuşum diyorum elhamdulillah. Aradan bi 10 yılda geçse gene sezaryen olacağım gene sezaryen olacağım dostlar 🥲😅
Bu arada ben hep emdirdim mama hiç vermedim, bol bol sıvı tükettim bal şerbeti içtim hurma kuru incir ve bol bol hoşaf içtim litrelerce su tükettim ve sütüm kendine geldi akmaya başladı mamaya gerek kalmadı elhamdulillah. Bal şerbeti çok işe yarıyor kızlar, halada sütümün azaldığını farkettiğim an yapar içerim hemen o gün fayda eder.
Çok uzun oldu zamanınızı aldım kusura bakmayın, sorularınız varsa cevaplarım.
Oğlum 3850 gr 52 cm doğdu 🧡🧡 iyiki de doğdu boncuğum rabbime bin şükür 🥰🥰