Crazymom52 canım ben sezeryan doğum yaptım. Annem gelemedi, kaynanam gelmek istemedi tek başıma baktım kızıma. Eşim 1 hafta babalık izninde bebekler gibi baktı bana, Allah razı olsun o herkese bedeldi. Kanamamda da yardım etti geceleri tuvalete de götürdğ oturup kaldırdı. Yemeği de eşim geldikten sonra beraber yaptık yedik topladık. Sonrasında sıkıştıpım zamanda annemi aradım akıl aldım. zor değil, çünkü bi şekilde bir sire sonra bebeğinin dilinden anlıyor insan. Evet çaresiz kaldığım oldu ama iyi ki olmuş diyorum. 40 gün birinin yardımına alışıp sonrasında yalnız kalmak daha da zor olacaktı bence. Benim için uykusuzluk, açlık problem değildi tek sıkıntım yalnızlıktı. Çünki bebeğim küvezden çıktı 40 gün kimseyi alma eve dedi doktor yakınlarım arkadaşlarım gelemedi bende hastane dışında çıkamadım. 4 duvarda insan nefes arıyor bazen. Sırf konuşmak için bile olsa. Bebeğime tek başıma yine olsa yine bakarım ama iki laf edeceğim birini çok aradım. Yalnız hissettiğim için çok ağladım. Sonradan ona da alışıyor insan, şuan kızım 1 hafta sonra iki aylık olucak çoktan alıştım. Rabbim yardımcın olsun, yanında kötü veya rahatsız edeceğin biriyle olmaktansa yalnız olmak daha iyidir diye düşünüyorum